الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — تا زآینه زنگ را کسی نزداید
• شمارهٔ ۳ — مرد آن نبود که ظاهر آرای بود
• شمارهٔ ۴ — تا با خودم از عشق خبر نیست مرا
• شمارهٔ ۶ — زآن باده که در مجلس آن شاه دهند
• شمارهٔ ۵ — سبحان الله که چه زیانم خود را
• شمارهٔ ۷ — تا ظن نبری که خوی دد نیست مرا
• شمارهٔ ۸ — یا در راه او به جان طلب معنی را
• شمارهٔ ۲ — آن باش که دلها به تو مایل گردد
• شمارهٔ ۹ — می باید ساختن گرت برگ صفاست
• شمارهٔ ۱۳ — در حرف وجود جز خرد را مپسند
• شمارهٔ ۱۵ — حاشا که ره عشق قیاسی باشد
• شمارهٔ ۱۷ — فارغ منشین ز راه و اندر ره باش
• شمارهٔ ۱۶ — دین داری را ز بت پرستی بشناس
• شمارهٔ ۱۰ — بگذار بدی که در من از وی صد نیست
• شمارهٔ ۱۲ — چون می دانی که بودنیها بوده است
• شمارهٔ ۱۴ — آنها که مرا بنیک می پندارند
• شمارهٔ ۱۱ — گر بر دل تو زعشق او خاکی نیست
• شمارهٔ ۲۰ — ای نیک نمای بد مسلمان که منم
• شمارهٔ ۱۸ — دی جرعه خور دُردکشان من بودم
• شمارهٔ ۱۹ — چون یک نفس از وجود خود برگذرم
• شمارهٔ ۲۲ — در درد اگر طالب درمانی تو
• شمارهٔ ۲۳ — با خود بینی خاک نیرزد نیکی
• شمارهٔ ۲۱ — جز بادهٔ نیستی دلا نوش مکن
• شمارهٔ ۲۴ — ای دیده به عیب خویش نابینایی
• شمارهٔ ۲۵ — با فاقه و فقر همنشینم کردی
• شمارهٔ ۲۸ — بیگانه و آشنایی خویش توی
• شمارهٔ ۲۹ — تو آلت فعل و در میان هیچ نئی
• شمارهٔ ۳۱ — بر درگه کبریا تو جز شاه نئی
• شمارهٔ ۳۰ — خود را تو عظیم کم کسی می شمری
• شمارهٔ ۳۲ — ای دل تو گر از غبار تن پاک شوی
• شمارهٔ ۲۶ — زین گونه که در نهاد زیر و زبری است
• شمارهٔ ۳۳ — گر زانک شنیده ای زمردان دو سه پند
• شمارهٔ ۲۷ — نزدیک کسی که عاقل و هشیار است
• شمارهٔ ۳۷ — تا بستهٔ جان و خستهٔ تن باشم
• شمارهٔ ۳۹ — ای دل چو به کوی وصل گشتی دمساز
• شمارهٔ ۴۱ — گر صید عدم شوی زخود رسته شوی
• شمارهٔ ۳۴ — عمری به غلط سوخته خرمن بودم
• شمارهٔ ۳۶ — ای دل به وصالش به تمنّا نرسی
• شمارهٔ ۴۰ — سربازی کن اگر تو داری سر او
• شمارهٔ ۳۸ — گر کافر از آن کسی که او دشمن تست
• شمارهٔ ۳۵ — گر نفس وجود خویشتن استردی
• شمارهٔ ۴۴ — اسرار ورا اگر نهان خواهی کرد
• شمارهٔ ۴۵ — ره رَو اگر او زراه رَو آگه شد
• شمارهٔ ۴۳ — این ره نبرد مگر به سر ناپاکی
• شمارهٔ ۴۷ — دل را نفسی زمهر تو نگزیرد
• شمارهٔ ۴۶ — گر دل نفسی از سر جان برخیزد
• شمارهٔ ۴۲ — تا بتوانی به طبع خود کار مکن
• شمارهٔ ۴۹ — اندیشهٔ مرگت زچه بگداخت جگر
• شمارهٔ ۴۸ — پروانگکی به پیش شمعی بپرید
• شمارهٔ ۵۴ — در درد اگر تو از دوا محرومی
• شمارهٔ ۵۶ — اینجا که منم گر زمنی دور شوم
• شمارهٔ ۵۱ — اصحاب طلب چون به صفایی برسند
• شمارهٔ ۵۰ — جهدی بکنم که دل زجان برگیرم
• شمارهٔ ۵۳ — از بهر شناختن نکو کن خود را
• شمارهٔ ۵۷ — در دست سری مدام شیخا پا بست
• شمارهٔ ۵۵ — خواهی که بود شاهدت ای مرد علیل
• شمارهٔ ۵۲ — شک نیست از آنجا که طریق خرد است
• شمارهٔ ۶۳ — ای دل می وصل بی خمارت ندهند
• شمارهٔ ۶۲ — ای دل چو بسوختی گذر از خامان
• شمارهٔ ۶۴ — پا بر سر نفس خود نه و سرور باش
• شمارهٔ ۵۹ — گر نفس شود تمام مقهور از تو
• شمارهٔ ۶۵ — خواهی که شود دل مجاهد با تو
• شمارهٔ ۶۰ — چون آتش شهوت آبرویت را برد
• شمارهٔ ۵۸ — با یار بگفتم به زبانی که مراست
• شمارهٔ ۶۱ — باید که اگر دلت زخود برگردد
• شمارهٔ ۷۰ — هر چند چو خاک ره عَناکش باشی
• شمارهٔ ۷۱ — سرگشته دلت از پی زرع است و حراث
• شمارهٔ ۷۲ — در راه یقین گمان نباشد کس را
• شمارهٔ ۷۳ — هشیار دلم در آمد از مستیها
• شمارهٔ ۶۷ — دلدار طلب مکن که دلدار نماند
• شمارهٔ ۶۶ — خواهی که نیفتی زفراقش به بلا
• شمارهٔ ۶۸ — صد سال اگر در آتشم مَهل بود
• شمارهٔ ۶۹ — بوی دم مقبلان چو گل خوش باشد
• شمارهٔ ۷۵ — خواهی که قدم زنی تو در کوی صفا
• شمارهٔ ۷۴ — تا رخت جهان همی بود بر خرِما
• شمارهٔ ۸۱ — هرگه که دل از بند جهان برخیزد
• شمارهٔ ۷۷ — عاشق چو به کار خویشتن در نگریست
• شمارهٔ ۷۶ — میدان فراخ عمر بی تنگی نیست
• شمارهٔ ۷۸ — گر عالم را زبهر تو آرایند
• شمارهٔ ۷۹ — زین مرتبه و قاعدهٔ بَردابَرد
• شمارهٔ ۸۰ — آنها که زدام بُت پرستی جستند
• شمارهٔ ۸۴ — ناساخته کار این جهان ساخته گیر
• شمارهٔ ۸۳ — از آخر عمر اگر کسی یاد کند
• شمارهٔ ۸۷ — علم عُلوی و سُفلی آموخته گیر
• شمارهٔ ۸۵ — عمر از پی افزودن زر کاسته گیر
• شمارهٔ ۸۶ — در بندگی ات دیو و پری صف زده گیر
• شمارهٔ ۸۸ — در مملکت جهان فریدون شده گیر
• شمارهٔ ۸۲ — دنیا مطلب تا همه دینت باشد
• شمارهٔ ۸۹ — زین گلبن عمر تازه گلها چده گیر
• شمارهٔ ۹۱ — ایوان سرای خویش برداشته گیر
• شمارهٔ ۹۵ — جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز
• شمارهٔ ۹۲ — ای دل همه کار تو به بالا شده گیر
• شمارهٔ ۹۰ — کارت همه در جهان بسامان شده گیر
• شمارهٔ ۹۳ — با صولت جمشید و فریدون شده گیر
• شمارهٔ ۹۶ — در دایرهٔ نقطهٔ پرگار جهان
• شمارهٔ ۹۷ — جهدی بکن ای خواجه درین عالم دون
• شمارهٔ ۹۴ — از آتش حرص و آز تا چند نفیر
• شمارهٔ ۱۰۲ — از بَهر جهانی که تو هیچی دَروی
• شمارهٔ ۹۹ — ای دل دل خسته بر جهان بیش منه
• شمارهٔ ۱۰۱ — دنیا کَزِ تست بَهر بیشی و کمی
• شمارهٔ ۱۰۳ — ما را چه پلاس و چه طراز اکسون
• شمارهٔ ۱۰۰ — تا دل زعلایق جهان حُر نشود
• شمارهٔ ۱۰۴ — دنیا که جوی وفا ندارد در پوست
• شمارهٔ ۹۸ — ای دل زغمش که گفتیت چون خون شو
• شمارهٔ ۱۰۵ — چون هست جهان به نیستی آلوده است
• شمارهٔ ۱۰۶ — جان در تن تو نفس شماری بیش است
• شمارهٔ ۱۰۸ — چندین گفتم دلا که از خود برخیز
• شمارهٔ ۱۰۹ — ای دل مگشای لب زاسرار و بُرَو
• شمارهٔ ۱۱۰ — خواهی به زمین نشین و خواهی به بساط
• شمارهٔ ۱۱۲ — تا هست غم خودت نبخشایندت
• شمارهٔ ۱۱۳ — خاک در کس مشو که گردت خوانند
• شمارهٔ ۱۰۷ — ای خواجَه اگر تو را سَعادت خویش است
• شمارهٔ ۱۱۱ — عالم همه محنت است و ایّام غم است
• شمارهٔ ۱۱۴ — جز قطع نظر به کام رهرو نکند
• شمارهٔ ۱۱۵ — چندانک تو در بند علایق باشی
• شمارهٔ ۱۱۶ — هرگه کآید زبحر ربّانی سیل
• شمارهٔ ۱۲۱ — صد بار بگفتم این دل سوخته را
• شمارهٔ ۱۱۸ — کامل زیکی هنر ده و صد بیند
• شمارهٔ ۱۱۷ — گر پنهان کرد عیب اگر پیدا کرد
• شمارهٔ ۱۱۹ — فریاد از آنچ نیست و می خوانندم
• شمارهٔ ۱۲۰ — با خلق خدا تصرّف آغاز مکن
• شمارهٔ ۱۲۴ — گفتم به گه کار به کار آید یار
• شمارهٔ ۱۲۷ — دل از پی آب و نان در آتش نبود
• شمارهٔ ۱۲۵ — ای دل چه نشسته ای درین ویرانه
• شمارهٔ ۱۲۶ — افسوس که عمر رفت بر بیهوده
• شمارهٔ ۱۲۸ — هر پیر که دل به عشرت و لهو سپرد
• شمارهٔ ۱۲۳ — در باغ وجودم چو گیاهی بنماند
• شمارهٔ ۱۲۲ — من پیرو طبعم این ضلالت زآن است