شمارهٔ ۱۴۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. دل او به زلف معشوق گره خورده و در این گیرودار، نام و اعتبارش را از دست داده است. او می‌گوید روزی ممکن است معشوق را در میان خدمتگزاران خود ببیند و همچون خود او، مست و پریشان خواهد شد.