الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

Name: الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی
Author: اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — هیهات و ان تکون فی العشق ملول
شمارهٔ ۳ — عشق تو زعالم اختیار است مرا
شمارهٔ ۸ — داری سر آنک عشق بازی با ما
شمارهٔ ۶ — تا با خودم از عشق خبر نیست مرا
شمارهٔ ۲ — از هجر تو زان رنج ستم نیست مرا
شمارهٔ ۴ — نام تو برم کار مرا ساز آید
شمارهٔ ۷ — تا بر سر کوی عشق شد منزل ما
شمارهٔ ۵ — در عشق تو گرچه هست دلداری‌ها
شمارهٔ ۹ — از عشق توم جان و دل و دیده خراب
شمارهٔ ۱۱ — ای خوش پسران که عقل مدهوش شماست
شمارهٔ ۱۲ — ای دل چو غم عشق برای من و تُست
شمارهٔ ۱۶ — پا بر سر نه که عشقبازی این است
شمارهٔ ۱۵ — عشق تو مقیم دل شوریدهٔ ماست
شمارهٔ ۱۷ — هر دل که در او نور محبّت بسرشت
شمارهٔ ۱۰ — گر بر سر آنی که روی راه صواب
شمارهٔ ۱۳ — عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست
شمارهٔ ۱۴ — هر چند که عشق سخت نیکوکار است
شمارهٔ ۱۸ — در عشق تو دل را نظری افتاده است
شمارهٔ ۲۳ — گر عشق زهر بدی ندوزد دهنت
شمارهٔ ۲۵ — تا کی گویی که راه حق باریکی است
شمارهٔ ۲۱ — ای دل هوس عشق تو را تنها نیست
شمارهٔ ۲۲ — در عشق تو گر کشته شوم باکی نیست
شمارهٔ ۲۴ — عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست
شمارهٔ ۲۰ — در عشق تو هستی جهان حاصل ماست
شمارهٔ ۱۹ — سودای تو آشنای دیرینهٔ ماست
شمارهٔ ۳۳ — عشق تو و بس همنفس من این است
شمارهٔ ۳۱ — بی عشق دوان است دلت از چپ و راست
شمارهٔ ۳۰ — مقصود من از جمالت ای جان نظری است
شمارهٔ ۲۶ — گر عاشقی ای سرزدهٔ عشوه پرست
شمارهٔ ۳۲ — آن کس که به سالوس و هوس مغرور است
شمارهٔ ۲۷ — آن کس که حریف عشق باید پیوست
شمارهٔ ۲۹ — چشم همه اشک گشت و چشمم بگریست
شمارهٔ ۲۸ — در عشق اگرچه شور و شر بسیار است
شمارهٔ ۳۴ — اندر ره عاشقی کما بیشی نیست
شمارهٔ ۳۶ — عشق است که جمله زینت مردمی است
شمارهٔ ۳۵ — در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است
شمارهٔ ۳۹ — این خوش پسران که در غمم می دارند
شمارهٔ ۳۷ — جز در دل و جان عاشقان جای تو نیست
شمارهٔ ۳۸ — از لذت عشق در جهان خوش تر چیست
شمارهٔ ۴۱ — عشّاق دمی زقید هجران نرهند
شمارهٔ ۴۰ — در عالم عشق صادقی باید کرد
شمارهٔ ۴۴ — در عشق مرا زجان و تن نامی ماند
شمارهٔ ۴۳ — از دل خبری دیدهٔ غمّاز آورد
شمارهٔ ۴۷ — مردان ره عشق تو جانها دارند
شمارهٔ ۴۸ — از عشق تو بوی مختصر نتوان برد
شمارهٔ ۴۵ — عشّاق به جان و دل غمت درگیرند
شمارهٔ ۴۶ — در عشق سری و سرفرازی نخرند
شمارهٔ ۴۹ — عشق تو که هرگزم ملولم نکند
شمارهٔ ۴۲ — عشق آمد و صد گونه پریشانی کرد
شمارهٔ ۵۲ — در عشق حدیث کفر و ایمان نکند
شمارهٔ ۵۰ — عشقت که زجمله خلق هستی بربود
شمارهٔ ۵۷ — تا خاک در عشق مرا مفرش شد
شمارهٔ ۵۱ — [چو]ن عشق ولای خود دمیدن گیرد
شمارهٔ ۵۴ — جز آتش عشق رنگ دل نزداید
شمارهٔ ۵۵ — عاشق باید که او مشوش باشد
شمارهٔ ۵۶ — هر دل که درو عشق نگاری نبود
شمارهٔ ۵۳ — یا رب که اگر عشق تو افزون گردد
شمارهٔ ۶۵ — در عشق بسی زیر و زبرها باشد
شمارهٔ ۶۰ — تا در طلب مات همی گام بود
شمارهٔ ۶۳ — اول ره عشق تو مرا سهل نمود
شمارهٔ ۶۱ — در هیچ دلی عشق تو مأوا نکند
شمارهٔ ۶۴ — در عشق حلالی و حرامی نبود
شمارهٔ ۵۸ — در عشق تو جان بازم خود سر چه بود
شمارهٔ ۵۹ — تا دل زسر درد سری می دارَد
شمارهٔ ۶۲ — در عالم عشق کفر ایمان باشد
شمارهٔ ۷۱ — آن کس که صریح با صراحی نبود
شمارهٔ ۷۰ — گفتی که چو باد عشق گرد انگیزد
شمارهٔ ۷۲ — این شیوهٔ عشق هر خسی را نبود
شمارهٔ ۶۸ — با عشق هزار قصّه گفتیم و شنید
شمارهٔ ۶۶ — دل در پی عشق دوست سودا بینید
شمارهٔ ۶۹ — عشق ارچه بدن را به جنون آراید
شمارهٔ ۷۳ — عاشق مطلب اگرچه مشهور بود
شمارهٔ ۶۷ — هر سر که به تیغ عشق افکنده شود
شمارهٔ ۷۶ — عشّاق کجا زبوی و رنگ اندیشند
شمارهٔ ۷۷ — در بیشهٔ عشق شیربازی نبود
شمارهٔ ۷۵ — آن کس که دلی را به تو آسان بدهد
شمارهٔ ۸۱ — در کوی تو هیچ کس ره آسان نبرد
شمارهٔ ۸۰ — هر دل که زعشق او امانش نبود
شمارهٔ ۷۹ — عشقت صنما به زور و زر برناید
شمارهٔ ۷۴ — عشقت به نظارهٔ دلم می آید
شمارهٔ ۷۸ — وه وه که دلم به غم گرفتار افتاد
شمارهٔ ۸۲ — عشق آن نبود که آرزو می زاید
شمارهٔ ۸۳ — مخلوق زعاشقی نشان چون یابد
شمارهٔ ۸۸ — در عشق تو دل را نبود هیچ فتور
شمارهٔ ۸۹ — ای دل بر یار گر نمی یابی بار
شمارهٔ ۸۴ — زاول که مرا عشق نگارم بُر بود
شمارهٔ ۸۷ — با عشق تو چون فتاده ما را سروکار
شمارهٔ ۸۵ — افسوس که عمر رفت در گفت و شنید
شمارهٔ ۸۶ — کرده است مرا عشق تو زان گونه شکار
شمارهٔ ۹۱ — هر دل که غم عشق تو را گشت شکار
شمارهٔ ۹۳ — عشق آفت نقصان نپذیرد هرگز
شمارهٔ ۹۶ — در عشق توَم ذخیره ناکامی و بس
شمارهٔ ۹۷ — ای دل عَلَم عشق برافراز و مترس
شمارهٔ ۹۲ — تا چند حدیث قامت و زلف و عذار
شمارهٔ ۹۴ — گر در ره عشق او نباشی سرباز
شمارهٔ ۹۵ — شمع است رخ خوب تو پروانه طِراز
شمارهٔ ۹۰ — عشق تو کزو رمند مردان چون شیر
شمارهٔ ۱۰۳ — عشق است زهرچه آن نشاید مانع
شمارهٔ ۱۰۲ — تا بر لگن عشق سواریم چو شمع
شمارهٔ ۱۰۴ — بی کامی به زکامرانی بی عشق
شمارهٔ ۱۰۵ — چون می گذرد زودی و دیری در عشق
شمارهٔ ۹۹ — ای عشق نه سودای کسی باشد خوش
شمارهٔ ۱۰۰ — عشق تو مدام دم به دم می کشمش
شمارهٔ ۹۸ — نامردم اگر عشق توَم هست هوس
شمارهٔ ۱۰۱ — در دایرهٔ وجود بی سهو و سقط
شمارهٔ ۱۰۹ — گفتم که ره عشق مگر می دانم
شمارهٔ ۱۱۰ — از عشق تو جان را زجسد نشناسم
شمارهٔ ۱۱۱ — ما جز به غم عشق تو سرنفرازیم
شمارهٔ ۱۰۷ — بی روی تو رای استقامت نکنم
شمارهٔ ۱۰۶ — زان می طلبی تو کامرانی در عشق
شمارهٔ ۱۰۸ — من مستم و نامت به زبان می گویم
شمارهٔ ۱۱۳ — من شمع زنور جانفزایش سازم
شمارهٔ ۱۱۲ — گر تازه کنی مرا زسر تا به قدم
شمارهٔ ۱۱۷ — آن کس که زباد غم بلرزید منم
شمارهٔ ۱۱۸ — در عشق تو نکته های موزون شنوم
شمارهٔ ۱۱۹ — در دل غم عشق چون تو یاری داریم
شمارهٔ ۱۲۱ — در کوی تو سر بر سر خنجر بنهم
شمارهٔ ۱۱۵ — بی عشق تو من دو دیده برهم نزنم
شمارهٔ ۱۱۶ — ما از بن گوش حلقه در گوش تویم
شمارهٔ ۱۱۴ — از عشق تو گرچه با دل پُر دردم
شمارهٔ ۱۲۰ — تا جان دارم عشق تو را غمخوارم
شمارهٔ ۱۲۳ — عشق تو زخاص و عام پنهان چه کنم
شمارهٔ ۱۲۵ — تا در سر سودای تو منزل کردیم
شمارهٔ ۱۲۴ — ما شربت عشقت نه به بازی خوردیم
شمارهٔ ۱۲۹ — در عشق درآی و خانه پردازی کن
شمارهٔ ۱۲۶ — ما عشق تو را به جان و دل بخریدیم
شمارهٔ ۱۲۷ — در عشق تو من پای زسر نشناسم
شمارهٔ ۱۲۲ — من لایق سوز درد عشق تو نیم
شمارهٔ ۱۲۸ — از عشق شود ادیب عاقل مجنون
شمارهٔ ۱۳۶ — هرچه آن نبود راست نباید گفتن
شمارهٔ ۱۳۱ — ای دل تو به عشق در نبینی بنشین
شمارهٔ ۱۳۰ — در عشق اگرت به دل درآید دیدن
شمارهٔ ۱۳۲ — در معرکهٔ عشق چنان خصم افکن
شمارهٔ ۱۳۵ — گر زانک شراب عشق خواهی خوردن
شمارهٔ ۱۳۳ — زنهار حدیث عشق در گوش مکن
شمارهٔ ۱۳۷ — در دهر کسی نداده از عشق نشان
شمارهٔ ۱۳۴ — عشق آن صفتی نیست که بتوان گفتن
شمارهٔ ۱۴۰ — ای دل اگرت هنوز می باید ازو
شمارهٔ ۱۴۴ — ای دل برو از عقیلهٔ عقل برَه
شمارهٔ ۱۴۳ — از شربت عشق تست دل مست شده
شمارهٔ ۱۴۱ — اندر ره عشق اگر شوی صادق تو
شمارهٔ ۱۴۲ — ای دیدهٔ من فدای خاک در تو
شمارهٔ ۱۴۵ — کردم نظری به سوی او دزدیده
شمارهٔ ۱۳۹ — بگریختم از عشق تو ای سیمین تن
شمارهٔ ۱۳۸ — ای عشق تو مایهٔ جنون دل من
شمارهٔ ۱۴۷ — در عشق وجود خویش بگذار و برَه
شمارهٔ ۱۴۶ — دل در سر زلف تست پابست شده
شمارهٔ ۱۴۹ — در صحرا شو که عشق در صحرا به
شمارهٔ ۱۵۰ — تو مونس آن شبان تاریک نئی
شمارهٔ ۱۴۸ — در عشق دلی باید و جانی زنده
شمارهٔ ۱۵۱ — ای دل تو بدین مفلسی و رسوایی
شمارهٔ ۱۵۳ — تا تو به هوس می روی و می آیی
شمارهٔ ۱۵۲ — بر باد اگر تو عشق شهوت دانی
شمارهٔ ۱۵۶ — تا پای زخویشتن فراتر ننهی
شمارهٔ ۱۶۰ — عشق آن نبود که نیک دانی خود را
شمارهٔ ۱۶۱ — اینجا پر طاوس به کرکس ندهند
شمارهٔ ۱۵۷ — از عشق تو هر [ر]وز دل افگارترم
شمارهٔ ۱۵۵ — عشق تو فزون است زبینایی من
شمارهٔ ۱۵۸ — اندر ره عشق اگر تو هستی غازی
شمارهٔ ۱۵۴ — ای دل چو تو از دامن حُسن آویزی
شمارهٔ ۱۵۹ — با عشق اگرت رای بود همرازی
شمارهٔ ۱۶۳ — در عالم عشق عقل گمره گردد
شمارهٔ ۱۶۴ — در عشق نگر که قصد هستی نکنی
شمارهٔ ۱۶۶ — در عشق حمول و حمله کش می باشم
شمارهٔ ۱۶۷ — هر چند که بی عشق [و] وفایی بسَرا
شمارهٔ ۱۶۹ — عشق است که کوه را به پستی آرد
شمارهٔ ۱۶۸ — عشق تو به پیدا و نهانم کشتَه
شمارهٔ ۱۶۲ — دل را طمع وصل تو می بود و ندید
شمارهٔ ۱۶۵ — عاشق باید که عشق را بنده شود
شمارهٔ ۱۷۲ — عاشق شوی و از دل و جان اندیشی
شمارهٔ ۱۷۶ — در باغ رخت گر به تماشا گردیم
شمارهٔ ۱۷۷ — در خود نگرم زعجر هیهات کنم
شمارهٔ ۱۷۴ — با دشمن اگر به دوستی سازد کس
شمارهٔ ۱۷۱ — در عشق فدای دلبران باید بود
شمارهٔ ۱۷۳ — گر عاشق صادقی همی کش خواری
شمارهٔ ۱۷۵ — آن شاهد معنوی که جانم تن اوست
شمارهٔ ۱۷۰ — آن عیش نباشد که بود بربسته
شمارهٔ ۱۸۳ — هم از رخ تست اگر به مه در نمکی است
شمارهٔ ۱۸۵ — از خرمن خال تو ختن دانه گکی است
شمارهٔ ۱۸۴ — چندانک در آن لعل بدخشان نمکی است
شمارهٔ ۱۷۸ — دارم سر آنک با سرِ رشته شوم
شمارهٔ ۱۸۰ — دانی چه کنی زروی بردار نقاب
شمارهٔ ۱۸۱ — از قند و طبرزد ار فرو بارد آب
شمارهٔ ۱۸۲ — ای پیش لبت مه چو قصب در مهتاب
شمارهٔ ۱۷۹ — دانی که مرا با تو به گاه و بی گاه
شمارهٔ ۱۸۸ — جانا به جهان گل بدیع آوردی
شمارهٔ ۱۹۰ — حُسنی که گواه حسن معبود بود
شمارهٔ ۱۹۱ — پیش رخ و زلف تو چه مشک و چه قمر
شمارهٔ ۱۸۶ — تا لعل لب تو روی خوبی آراست
شمارهٔ ۱۹۳ — خطّت که به حجّت کندش عقل هوس
شمارهٔ ۱۹۲ — زلفی است چو عنبرتر و مشک تتار
شمارهٔ ۱۸۷ — گفتند جماعتی زبس نادانی
شمارهٔ ۱۸۹ — آن را که غم آن بت خوشرو باشد
شمارهٔ ۱۹۷ — جانا ز دو چِشم من خیالت که برد
شمارهٔ ۱۹۸ — درمان چه کنی اگر تو درمانی سوز
شمارهٔ ۲۰۱ — من دل زتو برنمی کنم فارغ باش
شمارهٔ ۱۹۶ — با این همه لطف و این همه زیبایی
شمارهٔ ۱۹۴ — تا بر رخ چون گلت پدید است عرق
شمارهٔ ۲۰۰ — بر آتش سَودای تو ای جان افروز
شمارهٔ ۱۹۵ — دوش آمده بود در برم دلدارم
شمارهٔ ۱۹۹ — تا هست دلم بر غم تو دست آموز
شمارهٔ ۲۰۳ — بگذار شبی که بر تو فرمان بدهم
شمارهٔ ۲۰۲ — ای عشق تو داده خواب مستانه به عقل
شمارهٔ ۲۰۵ — از هر عاشق وصف دلالی شنوم
شمارهٔ ۲۰۶ — پیش سخن و مذهب و کیشت میرم
شمارهٔ ۲۰۸ — گر من به مثل چو خضر جاوید زیَم
شمارهٔ ۲۰۹ — گه بوی خوشت زپیرهن می شنوم
شمارهٔ ۲۰۴ — از عشق چنان است دل مسکینم
شمارهٔ ۲۰۷ — پیش از تو دل از جان و جهان برگیرم
شمارهٔ ۲۱۵ — یاری دارم که جسم و جان صورت اوست
شمارهٔ ۲۱۰ — می آیم وز شوق چنان می افتم
شمارهٔ ۲۱۱ — باد تو به هر صبوح مفتوح من است
شمارهٔ ۲۱۶ — از صورت اگر چه طبع سرکش نشود
شمارهٔ ۲۱۳ — جانم چو به چشم دل درو معنی دید
شمارهٔ ۲۱۷ — تو صورت و معنی به حقیقت بشناس
شمارهٔ ۲۱۴ — در شهر ظریف و خوب روی ارچه بسی است
شمارهٔ ۲۱۲ — چشمی دارم همه پر از صورت دوست
شمارهٔ ۲۲۱ — از مادر معنی چو نزاید معنی
شمارهٔ ۲۲۲ — زان می نگرم به چشم سر در صورت
شمارهٔ ۲۱۸ — بیهوده مدام در تک و تاز ممان
شمارهٔ ۲۲۵ — یا حاسب هل تعلم ماذا تَصنَع
شمارهٔ ۲۲۰ — آن چیست که در چشم دل آید معنی
شمارهٔ ۲۱۹ — در صورت خوب دید باید معنی
شمارهٔ ۲۲۴ — القلب الی لقایکم یَرتاحُ
شمارهٔ ۲۲۳ — العمر مضی وفاتنی المطلوبُ
شمارهٔ ۲۳۳ — دریاب اگر دسترسی خواهد بود
شمارهٔ ۲۳۰ — امروز که یار من مرا مهمان است
شمارهٔ ۲۳۱ — در حسرت آنم که شبی در کویت
شمارهٔ ۲۳۲ — امروز هر آن کسی که گل می بوید
شمارهٔ ۲۲۶ — هرگز نرود مهر تو پاک از دل من
شمارهٔ ۲۲۷ — سودای تو را خود سر و سامانی نیست
شمارهٔ ۲۲۸ — زان روز که چشم من به رویت نگریست
شمارهٔ ۲۲۹ — تا دست وصال تو نگیرم در دست
شمارهٔ ۲۳۹ — من در غم تو مُردم و تو بی غم از این
شمارهٔ ۲۳۵ — گفتم که زرخ پردهٔ عزّت بردار
شمارهٔ ۲۳۴ — بر من سپه هجر تو پیروز مباد
شمارهٔ ۲۴۱ — بی دیدن تو بیم هلاک است مرا
شمارهٔ ۲۳۶ — دست من و دامن تو امشب زنهار
شمارهٔ ۲۳۷ — ای شب تو ره وصل سحرگه مَسپَر
شمارهٔ ۲۳۸ — آن شب که زبختم گرهی بگشاید
شمارهٔ ۲۴۰ — بالله ترفقوا بقلب مجروح
شمارهٔ ۲۴۷ — گر ماه شوی به جز محاقی نبود
شمارهٔ ۲۴۴ — هنگام وداع آمد آن سرو بلند
شمارهٔ ۲۴۲ — تا مهر تو در سینه نهان است مرا
شمارهٔ ۲۴۸ — وصل ارچه که دیده را منوّر دارد
شمارهٔ ۲۴۵ — یارم به سفر چو راه رفتن بگزید
شمارهٔ ۲۴۶ — روزی دو سه از وصل تو بودم دلشاد
شمارهٔ ۲۴۹ — صحرای جهان بی تو مرا تنگ آید
شمارهٔ ۲۴۳ — شمع ارچه زآتش همه تن پر نور است
شمارهٔ ۲۵۲ — یار ارچه زمن هیچ نمی آرد یاد
شمارهٔ ۲۵۱ — داماد خیال را نثاری نرسد
شمارهٔ ۲۵۴ — او را چه تمتّع از جوانی باشد
شمارهٔ ۲۵۵ — چون دید دل من اثر سوز فراق
شمارهٔ ۲۵۶ — ای دلبر قصّاب نه سر می دهیَم
شمارهٔ ۲۵۷ — سرمایهٔ عمر عاقلان یک نفس است
شمارهٔ ۲۵۰ — شب دوش نقاب قیر بر رخ چو کشید
شمارهٔ ۲۵۳ — ماییم زدل دور و ز دلبر مهجور
شمارهٔ ۲۵۹ — خه خه به چه گشته ای چنین دشمن دوست
شمارهٔ ۲۶۱ — گل گفت چو رخت ما به صحرا فکنند
شمارهٔ ۲۶۴ — با هر بد و نیک وا نوازیم به طبع
شمارهٔ ۲۶۵ — چون آتش و آب بردباری نکنی
شمارهٔ ۲۶۰ — اینها که زاسرار قدَر بی خبرند
شمارهٔ ۲۶۳ — ای دل همه آن بکن که رایت باشد
شمارهٔ ۲۵۸ — مردار چه به کار خویش سرگردان است
شمارهٔ ۲۶۲ — یاری که به وقت کار در کار آید
شمارهٔ ۲۷۲ — ای همنفسان فعل اجل می دانید
شمارهٔ ۲۶۸ — آن کس که برای فقر بربست کمر
شمارهٔ ۲۶۷ — هرگه که تو با فرشته بین بنشینی
شمارهٔ ۲۶۹ — دوش این چشمم که دُرّ مکنون می ریخت
شمارهٔ ۲۷۳ — گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی است
شمارهٔ ۲۷۰ — هر کاو رقمی زعقل بر دل بنگاشت
شمارهٔ ۲۷۱ — مقصود ز روزگار این یک نفس است
شمارهٔ ۲۶۶ — چندت گویم گر سر مردم داری
شمارهٔ ۲۸۰ — هنگام گل آمد به تماشا نرویم؟
شمارهٔ ۲۷۹ — خوبان همه گردن نفرازند آخر
شمارهٔ ۲۷۴ — آن یار که منزلگه او قلب آمد
شمارهٔ ۲۷۵ — عنبر که نه آن تست لادن به ازوست
شمارهٔ ۲۷۸ — دست دل اگر به دامن یار زنیم
شمارهٔ ۲۷۶ — دردا که زعمر مایهٔ سود نماند
شمارهٔ ۲۸۱ — مادام که جویی تو حقیقت زمجاز
شمارهٔ ۲۷۷ — بیماری دل نمی توان پنهان کرد
شمارهٔ ۲۸۶ — کو دست که بند بسته بگشاید ازو
شمارهٔ ۲۸۸ — کامل نشوی تو با قرین ناقص
شمارهٔ ۲۸۳ — چون باد زمن می گذری چه توان کرد
شمارهٔ ۲۸۷ — آن را که دمی دمی به جانی ارزد
شمارهٔ ۲۸۴ — هر بد که توان کاشت تو آن کاشته ای
شمارهٔ ۲۸۹ — با دشمن و با دوست نه صلح است و نه حرب
شمارهٔ ۲۸۲ — یاری که نشد مرا به فرمان همه عمر
شمارهٔ ۲۸۵ — کو عقل که بندی زهوس بگشاید
شمارهٔ ۲۹۰ — چون گوی دلم نزد تو دلجوی افتاد
شمارهٔ ۲۹۱ — ای من زتو در هر دهنی، نیک است این
شمارهٔ ۲۹۳ — با من بت من هیچ نکو عهد نشد
شمارهٔ ۲۹۲ — با گل گفتم قدر عزیزان داری