شمارهٔ ۲۶۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گل از سرنوشت خود صحبت می‌کند و می‌گوید زمانی که زیبایی‌اش را به طبیعت منتقل کنند و رویدادهای زندگی او را تحت تاثیر قرار دهد، در آن صورت اگر کسی مانند او که دیر به چنین حالتی رسیده باشد، در شرایط مهربانی، باید با آنچه در پا است، کنار آید. به نوعی، او از پذیرش سرنوشت و شرایط زندگی و همچنین اهمیت مهربانی در برخورد با دیگران سخن می‌گوید.