شمارهٔ ۲۹۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف عشق و شیفتگی خود نسبت به محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که دلش مانند گوی است که به‌واسطه‌ی زیبایی و جذابیت محبوبش در چاه زنخدان او افتاده است. در انتها، شاعر از این موضوع تعجب می‌کند که چگونه این چاه (زنخدان) در واقع در گوی دل او افتاده است، به‌عبارتی دیگر، عشق و دل‌باختگی به حدی عمیق است که محبوب بر قلب او سلطه پیدا کرده است.