شمارهٔ ۴۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر تحول عمیق در احساس عشق هستند. شاعر می‌گوید که در گذشته یک نام یا احساس از عشق در دلش وجود داشت، اما اکنون آن عشق به قدری عمیق شده که او تمام وجودش را به آن عشق وقف کرده و فقط نامی از خودش باقی مانده است. عشق تمام وجود او را فراگرفته و او بیشتر به محبوبش تعلق دارد تا به خود.