شمارهٔ ۸۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به توصیف عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق تنها از آرزوها و زیبایی‌های ظاهری نشأت نمی‌گیرد. او عشق حقیقی را از نور و وجودی می‌داند که از سوی دو جهان جاری می‌شود، همچون نوری که از شمعی می‌وزد. در واقع، عشق واقعی فراتر از جنبه‌های مادی و ظاهری است و از درون وجود انسان می‌جوشد.