شمارهٔ ۱۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از توجه و وابستگی مردم به عمل و ظواهر دینی صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر مردم به عمل خود مشغولند و از حقیقت دور شده‌اند، باید به درون خود نگاه کنند و بفهمند که در واقع به چه چیزی اهمیت می‌دهند. شاعر به نوعی از اعتقادات و مذهب‌های مختلف انتقاد می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که او خود را در مرکز این جهان می‌بیند و بر این باور است که حقیقت اصلی فراتر از ظواهر است.