شمارهٔ ۹ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر چند به قدرت و به علم او با ماست
دانم که به ذات از همهٔ خلق جداست
خواهی که تو حق را به سخن بنُمایی
خود را بنمای گر نه او خود پیداست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر این است که خداوند به علم و قدرت خود نزدیک است، اما ذات او از تمامی مخلوقات جدا است. اگر می‌خواهی حقیقت را بیان کنی، بهتر است خود را نشان دهی، زیرا خداوند خود به وضوح قابل مشاهده است.