شمارهٔ ۱۰۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات، از غم و درد درون خود سخن می‌گوید. او احساس تنهایی و عدم همدلی را تجربه می‌کند و دلش پر از شور و آشفتگی است. به عبارتی، در دنیای پر درد و رنج خود، نه همراهی دارد و نه کسی برای تسلی.