الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

Name: الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی
Author: اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — بدخواه کسی به مقصد خود نرسد
شمارهٔ ۲ — تا تو دل را زکبر و زشهوت و آز
شمارهٔ ۵ — آن را که هوای نفس او معبود است
شمارهٔ ۹ — دوری ز برادرِ نه صادق بهتر
شمارهٔ ۶ — مردم همه از زرق و فسون محرومند
شمارهٔ ۱۰ — یاران زمانه پیچ پیچند همه
شمارهٔ ۴ — این جلوه گری به خلق راهی دگر است
شمارهٔ ۷ — رازت همه دارای فلک می داند
شمارهٔ ۸ — در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود
شمارهٔ ۳ — گر کعبه کنی خراب از بدخویی
شمارهٔ ۱۷ — آنچش نه از انبیا و از خود واداشت
شمارهٔ ۱۱ — میدان فراخ و مرد میدانی نه
شمارهٔ ۱۲ — تو لایق نکته های باریک نئی
شمارهٔ ۱۵ — ای دل به صلاح اگر نشستی برسی
شمارهٔ ۱۳ — مادام که بار عقل هستی باقی است
شمارهٔ ۱۸ — آن را که حرامزادگی عادت و خوست
شمارهٔ ۱۶ — بی دیده اگر راه روی بی خبری است
شمارهٔ ۱۴ — یک جرعهٔ می زملک کاوس به است
شمارهٔ ۲۶ — گر بر سر نفس عقل را میر کنم
شمارهٔ ۱۹ — در حق من ار یکی وگر صد گوید
شمارهٔ ۲۰ — بی هیچ یقین چو بدگمانی باشی
شمارهٔ ۲۲ — خواهی که بر خدای باشی مقبول
شمارهٔ ۲۳ — تا خانقه حرص تو ویران نشود
شمارهٔ ۲۱ — با برگ مژه سد سکندر سفتن
شمارهٔ ۲۴ — هان ای «واحد» زباد حرصی تو اسیر
شمارهٔ ۲۵ — از آتش حرص و آز تا چند نفیر
شمارهٔ ۲۸ — گر با خردی تو چرخ را بنده مشو
شمارهٔ ۳۲ — صوفی غم جان خور تو غم نان تا کی
شمارهٔ ۳۱ — در راه طلب زنیست هستی خیزد
شمارهٔ ۳۴ — قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
شمارهٔ ۲۹ — خود را به طمع درین بلا افکندی
شمارهٔ ۳۰ — ای دل چو نصیب تست سرگردانی
شمارهٔ ۲۷ — ای خواجه یقین را به گمان می طلبی
شمارهٔ ۳۳ — از کم خوردن زیرک و هشیار شوی
شمارهٔ ۴۰ — به بین نشود کس به تکبّر کردن
شمارهٔ ۴۱ — ای خلقت تو زخاک وز آب منی
شمارهٔ ۳۵ — معشوقه عیان بود نمی دانستم
شمارهٔ ۳۶ — از عقل و هنر هر آنک بی مایَه بود
شمارهٔ ۴۲ — از کبر مدار هیچ در دل هوسی
شمارهٔ ۳۹ — تا هستی خود را نکنی دامن چاک
شمارهٔ ۳۷ — تا در سر تو مایهٔ مایی و منی است
شمارهٔ ۳۸ — هر ذره که در هوای او گردان است
شمارهٔ ۴۶ — ای خسته و بسته از پس بینی خویش
شمارهٔ ۴۸ — ای نفس به سوی حق چنین نتوان شد
شمارهٔ ۴۳ — آن کس که سرشته باشد از آب منی
شمارهٔ ۵۰ — از خوی بد تو زان همی رنجد کس
شمارهٔ ۴۴ — دردا که تو از غرور وز بی خبری
شمارهٔ ۴۵ — الورد یقول بعد ما کنت اناس
شمارهٔ ۴۷ — از خود بینی اگر شوی مست غرور
شمارهٔ ۴۹ — رو دیده بدوز تا دلت دیده شود
شمارهٔ ۵۳ — یک دم چو نئی تو عاشق صادق عیش
شمارهٔ ۵۸ — گر شیر دلی صید هراسان مطلب
شمارهٔ ۵۲ — خودبین هرگز به هیچ حاصل نرسد
شمارهٔ ۵۴ — چون خاک به زیر پایها فرسودن
شمارهٔ ۵۶ — یکچند دویدیم نه بر راه صواب
شمارهٔ ۵۱ — از غایت خودپسندی و خودبینی
شمارهٔ ۵۵ — گر بر سر دریا نه سبک تر زخسی
شمارهٔ ۵۷ — در عمر درنگ نیست ممکن، بشتاب
شمارهٔ ۶۵ — در هیچ سری مایهٔ اسراری نه
شمارهٔ ۶۰ — افسوس که عمر رفت و هشیاری نیست
شمارهٔ ۶۶ — هرگز دل من واقف اسرار نشد
شمارهٔ ۵۹ — دل را تو همه جگر دهی افسوس است
شمارهٔ ۶۴ — صد زخم چشید نفس و افگار نشد
شمارهٔ ۶۳ — این دل نه همانا که تو با راه آیی
شمارهٔ ۶۲ — زین سان که تُوی دیده به خاک آکنده
شمارهٔ ۶۱ — تا گوش دلت به غفلت است آکنده
شمارهٔ ۶۸ — می میرم ازو و صورت جان در پیش
شمارهٔ ۷۱ — ای دل اگرت زنفس معزول کنند
شمارهٔ ۷۳ — ای دل زامل به مال مایل تا کی
شمارهٔ ۶۷ — زنهار اگرچه راست می آید کار
شمارهٔ ۶۹ — با دل گفتم درآی از خواب تمام
شمارهٔ ۷۰ — از جام هوس بادهٔ مستی تا کی
شمارهٔ ۷۴ — ای کاش بدانمی که من کیستمی
شمارهٔ ۷۲ — زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
شمارهٔ ۷۷ — دل سوختگان از تو سگالند مکن
شمارهٔ ۸۱ — یک قطره زآب دیدهٔ مظلومی
شمارهٔ ۷۶ — سیرم زحیات محنت آکندهٔ خویش
شمارهٔ ۸۰ — جانا سخنان خصم در گوش مکن
شمارهٔ ۷۸ — چشم فلک از ظلم تو بگریست مکن
شمارهٔ ۷۵ — عمر تو بهار تازه را می ماند
شمارهٔ ۸۲ — تا چند ازین خلق خدا آزردن
شمارهٔ ۷۹ — در هر دلکی از تو نهیبی است مکن
شمارهٔ ۹۰ — شاها چو به محشر اندر آرند تو را
شمارهٔ ۸۴ — ظالم چو کباب از دل درویش خورد
شمارهٔ ۸۵ — ظلم آب زرخ، زور ز بازو بُبَرد
شمارهٔ ۸۶ — بیگانگی ات چو با دل خویش آید
شمارهٔ ۸۸ — آنجا که بود عالم و ظالم سردار
شمارهٔ ۸۹ — هان تا تو چو ظالمان ستمها نکنی
شمارهٔ ۸۷ — هر کاو درمی به خون دل جمع آرد
شمارهٔ ۸۳ — امروز که در جوی حیات آبی هست
شمارهٔ ۹۵ — دل را غم تو سوخته جان خواهد کرد
شمارهٔ ۹۷ — گر بد بازد حریف گو بد می باز
شمارهٔ ۹۸ — بس خون جگر که مرد را خورده شود
شمارهٔ ۹۴ — نزدیک کسی که عاقل و هشیار است
شمارهٔ ۹۱ — چون مظلومی کند به یارب کاری
شمارهٔ ۹۶ — طاووس جمال تو چو پرواز کند
شمارهٔ ۹۲ — هر شه که زعدل شد شعار و شانش
شمارهٔ ۹۳ — آزار چو باز و آز چون بط منمای
شمارهٔ ۱۰۱ — زلف سیهت که مشک را زو گله هاست
شمارهٔ ۱۰۶ — خوبان همه دل برند لیکن دین نه
شمارهٔ ۱۰۵ — آخر زمنت یاد منت هست بپرس
شمارهٔ ۱۰۰ — تشویش دل خستهٔ ما از تو در است
شمارهٔ ۱۰۳ — سیلاب محن رونق عمرم همه برد
شمارهٔ ۱۰۴ — در دل زغم زمانه باری دارم
شمارهٔ ۱۰۲ — ای از غم دلبری که بیدادم ازوست
شمارهٔ ۹۹ — بی جرم درین جهان توان زیست بگو
شمارهٔ ۱۱۱ — در درد اگر تو از دوا محرومی
شمارهٔ ۱۱۴ — در تو که بدیدهٔ صفا می نگریم
شمارهٔ ۱۰۸ — با شهوت و طبع نور دل نفزاید
شمارهٔ ۱۱۰ — اندر ره عشق هر که دارد گذری
شمارهٔ ۱۰۹ — عشق از چه سبب بی خبران را باشد
شمارهٔ ۱۰۷ — وا می شنوم زگفت از هر جا من
شمارهٔ ۱۱۲ — چون وسوسه ای تو را بگیرد دامن
شمارهٔ ۱۱۳ — هر صاحب دل که او نه صاحب نظر است
شمارهٔ ۱۱۵ — چون آتش شهوت آبرویت را برد