شمارهٔ ۵۹ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل را تو همه جگر دهی افسوس است
خود را همه درد سر دهی افسوس است
واین عمر که مایهٔ حیات ابدی است
بیهوده به باد بردهی افسوس است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به تلخی از هدر دادن عمر و احساساتش صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه دل و جگر را به راحتی می‌دهیم و برای عشق و احساسات خود هزینه می‌کنیم، اما در نهایت عمر که گران‌بهاترین دارایی ماست، به بیهودگی تلف می‌شود. این موضوع نشان‌دهنده‌ی نگرانی و افسوس شاعر از نداشتن بهره‌وری در زندگی است.