شمارهٔ ۱۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل شکسته و کینه‌ای که دارد صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش به مهر و محبت نمی‌سوزد و فقط آتش کینه در آن شعله‌ور است. همچنین، اشاره می‌کند که ارتباطات و دوستی‌های قدیمی بر حال و روز او تأثیری ندارد و دلش در این وضعیت به کسی منت ندارد.