شمارهٔ ۱۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس می‌کند که نه در میخانه (خرابات) و نه در صومعه (معبد) جایی برای او نیست. او نمی‌فهمد که چرا در وجودش نمی‌گذارند به دنبال مصلحتی برود، و این حالت تناقضی را نشان می‌دهد که نه به لذت‌های دنیا دسترسی دارد و نه به معنویت و آرامش. شاعر به نوعی سردرگمی و بی‌هدفی اشاره می‌کند.