شمارهٔ ۱۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به بی‌اعتمادی به سرنوشت و ناپایداری امیدها اشاره می‌کند. او می‌گوید وقتی امید مردم بر روال مطلوب نیست، بهتر است با مردم در تعارض و جدایی باشیم. همچنین تأکید می‌کند که هیچ‌کس خبر از عاقبت کار ندارد، زیرا ممکن است فاسق به نیکی برسد و زاهد به فساد. این نشان‌دهنده‌ی unpredictability و پیچیدگی زندگی و اخلاق انسانی است.