شمارهٔ ۲۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بیان احساسات متناقض خود می‌پردازد. او می‌گوید که زندگی‌اش با محبوبش شیرین است، اما نبود او باعث حزن و اندوهش شده است. احساساتش متضاد است؛ از یک سو خوشحالی و زندگی را تجربه می‌کند و از سوی دیگر، درد و فقدان را حس می‌کند. در نهایت، او به مردم ناله می‌کند و از عدم توانایی در درمان دردش شکایت دارد.