شمارهٔ ۶۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به وضعیت ناامیدی و سرگردانی انسان‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که نه می‌توانیم به مسئله‌ای تسلط بیابیم و نه می‌توانیم آن را به دیگران بسپاریم. در نتیجه، هرکدام به دلیلی در بلاتکلیفی و سردرگمی باقی می‌مانیم. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که همه ما در این داستان، سرگردان و بی‌هدف هستیم.