رباعیات الحاقی — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — درویش چو صابری است کامش بادا
• شمارهٔ ۶ — چون تیر اجل رسد سپرها هیچ است
• شمارهٔ ۵ — آن را که زبان و سینه یکتاست کجاست
• شمارهٔ ۹ — عشقت صنما مجاور دیدهٔ ماست
• شمارهٔ ۲ — هجرانت بدان صفت [که] بگداخت مرا
• شمارهٔ ۴ — عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت
• شمارهٔ ۸ — ای آمدهٔ به وعده بازآمده راست
• شمارهٔ ۷ — ذاتم ز ورای حرف و بیرون ز حد است
• شمارهٔ ۳ — آن کس که بنا نهاد این ایوان را
• شمارهٔ ۱۷ — [چندین مخور افسوس] که نتوان دانست
• شمارهٔ ۱۰ — زین گونه که حال ناپسندیدهٔ ماست
• شمارهٔ ۱۱ — ابواب ملاقات اگر مسدود است
• شمارهٔ ۱۶ — دل را خطری نیست سخن در جان است
• شمارهٔ ۱۴ — عشقِ تو به عالمِ دل آمد سرمست
• شمارهٔ ۱۲ — از حال مرید شیخ اگر بی خبر است
• شمارهٔ ۱۳ — دوش از سر پای یار با من بنشست
• شمارهٔ ۱۵ — شوریده دلانیم نه هشیار و نه مست
• شمارهٔ ۲۰ — سرمایهٔ ما از همه عالم دلکی است
• شمارهٔ ۲۱ — افسوس که دیدهٔ نکوبینت نیست
• شمارهٔ ۲۳ — در عالم دون دلِ کسی یافته نیست
• شمارهٔ ۲۲ — در مدرسه ها مایهٔ گفتارم نیست
• شمارهٔ ۲۵ — افسوس که اطراف رخت خا[ر] گرفت
• شمارهٔ ۲۴ — آن کس که هزار عالم از رنگ نگاشت
• شمارهٔ ۱۸ — امروز که یار من مرا مهمان است
• شمارهٔ ۱۹ — دانم که بتم چو لؤلؤی مکنون است
• شمارهٔ ۲۶ — آوازهٔ آواز تو در خلق گرفت
• شمارهٔ ۲۷ — عیسی به فلک رسید خر خشم گرفت
• شمارهٔ ۳۰ — نه مهر تو در دل حزین می گنجد
• شمارهٔ ۳۱ — از صدق دل مرده جهان بین گردد
• شمارهٔ ۲۸ — یار آمد و گفت خسته می دار دلت
• شمارهٔ ۳۳ — بر برگ گلت مورچه ره خواهد کرد
• شمارهٔ ۲۹ — ای روی تو از لطافت آیینهٔ روح
• شمارهٔ ۳۲ — لعلش که دو صد گنج نهانی دارد
• شمارهٔ ۳۵ — یاد تو کنم زچشم من خون بچکد
• شمارهٔ ۳۷ — خطی که بر آن عارض چون مه کردند
• شمارهٔ ۳۶ — خطها که خدت را به مصاف آمده اند
• شمارهٔ ۴۰ — دل چون دل من غمزده نتواند بود
• شمارهٔ ۳۸ — هم آه من سوخته کاری بکند
• شمارهٔ ۳۹ — از عشق تو جان من جنون می بیند
• شمارهٔ ۴۱ — عاشق چه کند چو دل به دستش نبود
• شمارهٔ ۳۴ — در خاک نگه کند چو با ما نگرد
• شمارهٔ ۴۵ — روی تو که مَه را زخود افزون ننهد
• شمارهٔ ۴۸ — گلبرگ ز روی چو مهت شاید چید
• شمارهٔ ۴۴ — کامل صفتی راه فنا می پیمود
• شمارهٔ ۴۹ — آن شاه که او ملک تواند بخشید
• شمارهٔ ۴۳ — گر عکس رخت زدیده بگسسته شود
• شمارهٔ ۴۲ — مِهر تو چو مُهر از نگینم نرود
• شمارهٔ ۴۶ — من بندهٔ آنم که دلی برباید
• شمارهٔ ۴۷ — از رنگ رخش گل به فغان می آید
• شمارهٔ ۵۴ — با دل گفتم صحبت شاهی کم گیر
• شمارهٔ ۵۶ — در عشق توام هر نفس اندوه تو بس
• شمارهٔ ۵۳ — از خوان زمانه نیم نانی کم گیر
• شمارهٔ ۵۰ — بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار
• شمارهٔ ۵۱ — زنهار در آن دو چشم مخمور نگر
• شمارهٔ ۵۷ — دارم زتو اشتیاق چندانک مپرس
• شمارهٔ ۵۲ — گر بنگ خوری ای به رخ خوبان، خور
• شمارهٔ ۵۵ — آنها که ندانند حقیقت زمجاز
• شمارهٔ ۶۵ — گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم
• شمارهٔ ۵۸ — خود را به هوس مدار در پای دریغ
• شمارهٔ ۵۹ — گر فخر به من نمی رسد عار اینک
• شمارهٔ ۶۰ — از دوست به هر رهگذری می پرسم
• شمارهٔ ۶۲ — من عشق تو را به صد ملامت بکشم
• شمارهٔ ۶۴ — تا ظن نبری که من دوی می بینم
• شمارهٔ ۶۳ — تا ظن نبری که من کمت می‌بینم
• شمارهٔ ۶۱ — در عشق تو دل رفت و زجان می ترسم
• شمارهٔ ۶۶ — نه ما به سر رشته شدن بتوانیم
• شمارهٔ ۶۷ — در می نگرم زنیک و بد هیچ نیم
• شمارهٔ ۷۰ — ای دل به در دوست تولّا می کن
• شمارهٔ ۷۱ — ای وصل تو مایهٔ تن آسانی من
• شمارهٔ ۶۸ — بر سینه زنان از هوس و جامه دران
• شمارهٔ ۷۳ — ای زندگی من و توانم همه تو
• شمارهٔ ۶۹ — سهل است مرا بر سر خنجر بودن
• شمارهٔ ۷۲ — دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین
• شمارهٔ ۷۹ — گر یک نفس از نیستی آگاه شوی
• شمارهٔ ۷۸ — آنی که سهیلی به یمن می بخشی
• شمارهٔ ۸۱ — مجروحان را دوا و مرهم تو دهی
• شمارهٔ ۷۷ — نقّاش رخت اگر نه یزدان بودی
• شمارهٔ ۷۵ — با دل گفتم چو از مطر شاد نیی
• شمارهٔ ۷۴ — هر چند که در خورد توام می دانی
• شمارهٔ ۷۶ — در بندگیت عار بود آزادی
• شمارهٔ ۸۰ — بس کز تو دوم در به در و کوی به کوی
• شمارهٔ ۸۳ — دل گرچه نه پیداست نهانش نه تویی
• شمارهٔ ۸۲ — انصاف بده «اوحد» اگر مرد رهی