شمارهٔ ۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر با استفاده از تعبیری زیبا، زیبایی و جذابیت چهره معشوق را به مه تشبیه کرده و از او می‌خواهد که این جمله به گوش معشوق نرسد، تا شاید از شنیدن این سخن خجالت بکشد. در واقع، شاعر نگران است که این تعریف زیبا ممکن است موجب ناراحتی یا عذاب برای معشوق شود.