شمارهٔ ۳ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / فی لسان الاصفهانیه / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
هردم ای دل بکمند غم یاری در کو
دینه ویبو و بسوادی نگاری در کو
پر کر تو دل م کرد زنه ساده دلیر
این ونینه و ترش کن که بکاری در کو
پند گیر و دلم انبار لفتن زتن ار
مرد عاقل بنبوتا که بکاری در کو
مای شوخ ندارن ارد بخاره و خود
محنتی بو که پیاده بسواری در کو
نپسندد سر زلفش که کرو دل‌ها صید
گرنه هر لحظه بان دام هزاری در کو
ارجه رس کرشه لشین دل و کوشم در هو
مکر ابروش و امن کوشه و ذاری در کو
اوحدی رنج بکر برت اگرت کامی کو
عاشقی سعی بکر بو که شکاری در کو
گر دلت میل بان دیم کرو کردش کرت
بو که ایرو و غلط بربکناری در کو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد و به دلایل مختلف غم و اندوهی که از دوری معشوق به دل دارد، اشاره می‌کند. او به شور و شوق عاشقی، تلاش برای جلب توجه معشوق و لذتی که در این مسیر وجود دارد، می‌پردازد. در این راستا، از مشکلات و رنج‌های عشق نیز سخن می‌گوید و به نیاز به صبر و حکمت در این راه تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به موضوع فرصت و تلاش برای دستیابی به عشق اشاره می‌کند و بر اهمیت این تلاش تأکید می‌ورزد.