شمارهٔ ۵ - قطعه اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / فی لسان الاصفهانیه / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟
سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به
چو نازِ نان ز لئیمان کشم، حذر زین نان
چو ناز نان کشم از نزد نازنینان به
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات نشان‌دهنده‌ی دلتنگی و غم شاعر برای دوری از عشق و زیبایی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چرا باید به دو نان بی‌ارزش فکر کند در حالی که می‌تواند از زیبایی‌ها و نعمت‌های واقعی زندگی بهره‌مند شود. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که باید از نان بی‌خاصیت دوری کند و به جای آن به زیبایی و دل‌ربایی که در عشق و روابط وجود دارد، توجه کند. در کل شاعر در پی یافتن ارزش‌های واقعی در زندگی است.