غزل شمارهٔ ۱۱ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درد ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر از رقیبش می‌پرسد که چگونه می‌تواند او را درک کند، و از کسی که در عشقش غریب است می‌خواهد که به او آسیب نرساند. او همچنین به ادیبان اشاره می‌کند که دور او را گرفته‌اند و نگران است که اگر محبوبش او را از دور ببیند، احساساتی همچون عشق و حضور قلب را از دست خواهد داد. شاعر در ادامه می‌گوید که عشق حقیقی در دنیا و آخرت قابل خرید و فروش نیست و از کسی که چهره‌اش را می‌بیند، نمی‌توان انتظار خاموشی داشت. در نهایت، اشاره می‌کند که کسی که به عشق نگاه کند، رنگ و طیب خاصی پیدا می‌کند.