غزلیات — دیوان اشعار اوحدی مراغه‌ای

Name: غزلیات — دیوان اشعار اوحدی مراغهای
Author: اوحدی مراغهای

اوحدی مراغه‌ای / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۲ — سلام علیک، ای نسیم صبا
غزل شمارهٔ ۷ — چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟
غزل شمارهٔ ۱ — ماییم و سرکویی، پر فتنهٔ ناپیدا
غزل شمارهٔ ۴ — قراری چون ندارد جانم اینجا
غزل شمارهٔ ۵ — شب و روز مونس من غم آن نگار بادا
غزل شمارهٔ ۶ — پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا
غزل شمارهٔ ۳ — گر تو طالب عشقی، غم دمادم است این‌جا
غزل شمارهٔ ۱۳ — من چه گویم جفا و جنگ ترا؟
غزل شمارهٔ ۱۲ — چون ندیدم خبری زین دل رنجور ترا
غزل شمارهٔ ۱۱ — بر قتل چون منی چه گماری رقیب را؟
غزل شمارهٔ ۱۴ — دلبرا، در دل سخت تو وفا نیست چرا؟
غزل شمارهٔ ۱۵ — باز کی بینم رخ آن ماه مهر افروز را؟
غزل شمارهٔ ۸ — درد سری می‌دهیم باد صبا را
غزل شمارهٔ ۹ — مبارک روز بود امروز، یارا
غزل شمارهٔ ۱۰ — در چرخ کن چو عیسی زین جا رخ طلب را
غزل شمارهٔ ۱۷ — پیش‌آر، ساقی، آن می چون زنگ را
غزل شمارهٔ ۲۳ — حاشا که جز هوای تو باشد هوس مرا
غزل شمارهٔ ۲۰ — گر وصل آن نگار میسر شود مرا
غزل شمارهٔ ۱۶ — مطرب، چو بر سماع تو کردیم گوش را
غزل شمارهٔ ۱۸ — اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل را
غزل شمارهٔ ۲۲ — چون نیست یار در غم او هیچ کس مرا
غزل شمارهٔ ۱۹ — ای زیر زلف عنبرین پوشیده مشکین خال را
غزل شمارهٔ ۲۱ — به خرابات گرو شد سر و دستار مرا
غزل شمارهٔ ۲۸ — زخمی، که بر دل آید ، مرهم نباشد او را
غزل شمارهٔ ۲۹ — آن سیه چهره که خلقی نگرانند او را
غزل شمارهٔ ۳۰ — نمیرد هر که در گیتی تو باشی یادگار او را
غزل شمارهٔ ۲۴ — دود از دلم برآمد، دادی بده دلم را
غزل شمارهٔ ۲۵ — به خرابات برید از در این خانه مرا
غزل شمارهٔ ۲۶ — غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مرا
غزل شمارهٔ ۳۱ — چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را
غزل شمارهٔ ۲۷ — آخر ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرا
غزل شمارهٔ ۳۳ — دلم در دام عشق افتاد هیلا
غزل شمارهٔ ۳۹ — چو آشفته دیدی که شد کار ما
غزل شمارهٔ ۳۴ — دراز شد سفر یار دور گشتهٔ ما
غزل شمارهٔ ۳۵ — نه هفته‌ایست، نه ماهی، که رفته‌ای زبر ما
غزل شمارهٔ ۳۶ — ای چراغ چشم توفان بار ما
غزل شمارهٔ ۳۲ — با که گویم سرگذشت این دل سرگشته را؟
غزل شمارهٔ ۳۷ — ای غم عشق تو یار غار ما
غزل شمارهٔ ۳۸ — تو مشغولی به حسن خود، چه غم داری ز کار ما؟
غزل شمارهٔ ۴۳ — پرده بر انداخت ز رخ یار نهان گشتهٔ ما
غزل شمارهٔ ۴۲ — مرادم ار چه نخواهد روا شدن ز شما
غزل شمارهٔ ۴۷ — باد سهند بین که : برین مرغزارها
غزل شمارهٔ ۴۰ — از ما به فتنه سرمکش، ای ناگزیر ما
غزل شمارهٔ ۴۶ — رخ خوب خویشتن را به چه پوشی از نظرها؟
غزل شمارهٔ ۴۴ — حلوای نباتست لبت، پسته دهانا
غزل شمارهٔ ۴۵ — ای نرگس تو فتنه و در فتنه خواب‌ها
غزل شمارهٔ ۴۱ — ای پرتوِ روح‌ُالقُدُس تابان ز رخسارِ شما
غزل شمارهٔ ۵۰ — نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ ناب
غزل شمارهٔ ۵۴ — امروز چون گذشتی برما؟ عجب، عجب!
غزل شمارهٔ ۵۲ — هر بامداد روی تو دیدن چو آفتاب
غزل شمارهٔ ۵۳ — یا بپوش آن روی زیبا در نقاب
غزل شمارهٔ ۵۵ — زان دوست که غمگینم، غم‌‎خوار کنش، یارب
غزل شمارهٔ ۴۸ — ای سفر کرده، دلم بی‌تو بفرسود،بیا
غزل شمارهٔ ۴۹ — سخت به حالم ز تو من، ای مدد حال بیا
غزل شمارهٔ ۵۱ — نیست در آبگینه آتش و آب
غزل شمارهٔ ۵۷ — پس از مشقت دوشین که داشت گوش امشب؟
غزل شمارهٔ ۵۸ — بیار باده، که ما را به هیچ حال امشب
غزل شمارهٔ ۵۶ — بت خورشید رخ من به گذارست امشب
غزل شمارهٔ ۶۰ — مهر گسل گشت یار، عهد شکن شد حبیب
غزل شمارهٔ ۶۲ — تا قلندر نشوی راه نیابی به نجات
غزل شمارهٔ ۵۹ — مکن از برم جدایی، مرو از کنارم امشب
غزل شمارهٔ ۶۱ — اشک ما آبیست روشن در هوات
غزل شمارهٔ ۶۳ — حسن خود عرضه کن، ای ماه پسندیده صفات
غزل شمارهٔ ۶۶ — ترک عجمی کاکل ترکانه برانداخت
غزل شمارهٔ ۶۷ — رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت
غزل شمارهٔ ۶۸ — جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوخت
غزل شمارهٔ ۷۱ — ز پاسبانی همسایه گرد بام و درت
غزل شمارهٔ ۷۰ — چون گشت با تو ما را پیوند دل زیادت
غزل شمارهٔ ۶۴ — بگذاشته‌ام، تا چه کند نرگس مستت؟
غزل شمارهٔ ۶۵ — روزگار از رخ تو شمعی ساخت
غزل شمارهٔ ۶۹ — تا دل ما با تو کرد روی ارادت
غزل شمارهٔ ۷۳ — نیامد وقت آن کز من بخواهی عذر آزارت؟
غزل شمارهٔ ۷۹ — آن زخم، که از تو بر دل ماست
غزل شمارهٔ ۷۲ — گرچه صد بارم برانند از برت
غزل شمارهٔ ۷۵ — بهار آمد و باغ پیرایه بست
غزل شمارهٔ ۷۴ — ای ز لعلت قیمت یاقوت پست
غزل شمارهٔ ۷۸ — آمد نسیم گل به دمیدن ز چپ و راست
غزل شمارهٔ ۷۶ — بی تو نکردیم به جایی نشست
غزل شمارهٔ ۷۷ — ماهی، که لبش بجای جانست
غزل شمارهٔ ۸۳ — مدتی شد تا دل ما صورت آن سرو راست
غزل شمارهٔ ۸۱ — پیراهن ار ز یاسمن و گل کند رواست
غزل شمارهٔ ۸۵ — یارب، این مهمان چون ماه از کجاست؟
غزل شمارهٔ ۸۰ — این همه پروانه‌ها، سوخته از چپ و راست
غزل شمارهٔ ۸۴ — باز مخمورم، کجا شد ساقی؟ آن ساغر کجاست؟
غزل شمارهٔ ۸۶ — ای نسیم صبح دم، یارم کجاست؟
غزل شمارهٔ ۸۲ — کار ما امروز زان رخ با نواست
غزل شمارهٔ ۸۷ — نوبهارست و چمن خرم و گلزار اینجاست
غزل شمارهٔ ۹۳ — آن فروغ لاله یا برگ سمن، یا روی تست؟
غزل شمارهٔ ۹۵ — دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تست
غزل شمارهٔ ۹۲ — آن ترک پری چهره، که مانند فرشتست
غزل شمارهٔ ۹۱ — لاله افیون در شراب انداختست
غزل شمارهٔ ۸۸ — نهان از نهان کیست؟ دلدار ماست
غزل شمارهٔ ۹۰ — تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماست
غزل شمارهٔ ۸۹ — روزه‌داران را هلال عید ابروی شماست
غزل شمارهٔ ۹۴ — عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تست
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — انجمن شهر ملای گلست
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — هم ز وصف لبت زبان خجلست
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — از جام عشق بین همه باغ و بهار مست
غزل شمارهٔ ۹۶ — بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمده‌ست
غزل شمارهٔ ۹۷ — این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۸ — ترک گندم گون من هر دم به جنگی دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۹ — دل به صحرا می‌رود، در خانه نتوانم نشست
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — صورت او را ز معنی آشنایی با دل‌ست
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — درد دلم را طبیب چاره ندانست
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — این باغ سراسر همه پر باد وزانست
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — عشق روی تو نه در خورد دل خام منست
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — سروی که ازو و حور و پری بار برند اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — حسن خوبان عزیز چندانست
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — روی تو، که قبلهٔ جهانست
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — گر به دست آوریم دامن دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — دل مست و دیده مست و تن بی‌قرار مست
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — مرا سر بلندی ز سودای اوست
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — ز عشق اگر چه به هر گوشه داستانی هست
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هست
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوست
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوست
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — پیداست حال مردم رند، آن چنان که هست
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — دل بسته شد به دام دو زلف چو دال دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — جز نقش تو در خیال ما نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیست
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — دلبرا چندین عتاب و جنگ و خشم و ناز چیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — ای دل، از هجران او زارم همی باید گریست
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — ز ما بودی، جدا بودن روا نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — ای مدعی، دلت گر ازین باده مست نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هست
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — با من از شادی وصل تو اثرِ چیزی نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — گر سری در سر کار تو شود چندان نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — هم خانه‌ایم، روی گرفتن حلال نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — در خرابات عاشقان کوییست
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — جنبیدن این پرده دل افروز گواهیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — ای آنکه پیشهٔ تو به جز کبر و ناز نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — مگر پیر سجاده حالی نداشت؟
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشت
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — دیگر آن حلقه و آن دانهٔ در در گوشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — دوش چون چشم او کمان برداشت
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفت
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفت
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — تا بر دوست بار نتوان یافت
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفت
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — ترک من ترک من خسته‌دل زار گرفت
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفت
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — مرا حدیث غم یار من بباید گفت
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگت
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — زهی! شب نسخه‌ای از زلف و خالت
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — ای عید روزه‌داران ابروی چون هلالت
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — شبی به ترک سر خویشتن بخواهم گفت
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفت
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — سری که دید؟ که در پای دلستانی رفت
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفت
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهت
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — ای شب تیره فرع گیسیویت
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنت
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — هر کسی را می‌نوازد لطف و خاطر جَستنت
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینت
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — بد میکنند مردم زان بی‌وفا حکایت
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامت
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — چون بگذری دلم به تپیدن در اوفتد
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — یاد تو ما را چو در خیال بگردد
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — روزم خجسته بود، که دیدم ز بامداد
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاد
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتد
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بندد
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — وجود حقیقت نشانی ندارد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — عشق و درویشی و تنهایی و درد
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — دلی، که میل به دیدار دوستان دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — حال دل پیش که گویم؟ که دل ریش ندارد
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — شاهد من در جهان نظیر ندارد
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می‌دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — نیشکر آن روز دل ز بند بر آرد
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — هر دم از خانه رخ بدر دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — طراوت رخت آب سمن تمام ببرد
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — موی فشانم دگر عشق به درها ببرد
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — از عشق تو جان نمی‌توان برد
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — دل باز در سودای او افتاد و باری می‌برد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — روی خود بنمود و هوش از ما ببرد
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذرد
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — ترکم به خنده چون دهن تنگ باز کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — باد بویی از دو زلفت وام کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — وصف روی آن پسر خواهیم کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — چاره سگالیدنم فایده‌ای چون نکرد
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — جز لبم شرح میان او نکرد
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — به یک نظر دل شهری شکاردانی کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — هوست معتکف خانهٔ خمارم کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — دلم جز تو آهنگ یاری نکرد
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — ای سنگدل، به حق وفا کز وفا مگرد
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — پیری که پریرم ز مناجات بر آورد
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — سوز تو شبی بسازم آورد
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — هر کس که در محبت او دم برآورد
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — بی تو دل من دمی قرار نگیرد
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — صفات قلندر نشان برنگیرد
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — عشق بی‌علت ترنج دوستی بار آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزد
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — زلف را تاب دام و خم برزد
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزد
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزد
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — چو دل شد زان او هرگز نمیرد
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — تیر از کمان به من اندازد
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — رخش، روابود، ار اسب دلبری تازد
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — هر سحرم ز هجر تو ناله بر آسمان رسد
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزد
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزد
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — اگر جان را حجاب تن ز پیش کار برخیزد
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — با زلف او مردانگی باد صبا را می‌رسد
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — حدیث آرزومندی قلم دشوار بنویسد
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — پرسش خسته‌ای روا باشد
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — دلی که با سر زلف تو آشنا باشد
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشد
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشد
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — هر که آن قامت و بالای بلندش باشد
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشد
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — چون قد تو در چمن نباشد
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — اگر گوش بر دشمنانت نباشد
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — باید که مال دنیا مسمار دل نباشد
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — مستیم و مستی ما از جام عشق باشد
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — روزی که از لب تو بر ما سلام باشد
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — هر که صید او شود با دیگری کارش نباشد
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — معشوقه پی وفا نباشد
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — گدایی را که دل در بند یار محتشم باشد
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — دوشت به خواب دیدم، تعبیر این چه باشد؟
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — او همانا نابهٔ شبهای من نشنیده باشد
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — هر نقش که پیش آید گویم: مگر او باشد
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — بیدلان را چاره از روی دلارامی نباشد
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — آن کس که دلیش بوده باشد
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — سر عشق از خرد برون باشد
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — رنگین‌تر از رخ تو گل در چمن نباشد
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — گل ز روی او شرمسار شد
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شد
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — بی‌روی تو جان در تن بیمار همی باشد
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شد
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شد
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شد
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشد
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — چه عشقست این که در دل شد؟
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — جهان از باد نوروزی جوان شد
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — عشق را پا و سر پدید نشد
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشد
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — هیچ روز آن رخ به فرمانم نشد
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شد
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — نه آخر دل من خراب از تو شد؟
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمد
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — تا دل مجروح من عاشق زار تو شد
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکد
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — به من از دولت وصل تو مقرر می‌شد
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشد
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — رخ تو به جز جور و خواری نداند
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — هزار نامه نوشتم، یکی جواب نیامد
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داند
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداند
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — بید بشکفت و گل به بار آمد
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمد
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — هر که او عاشق آن روی بود صبر نداند
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — عمری که نه با تست کسش عمر نخواند
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — چون عشق در آید، قدم سر بنماند
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — دلبران جمله غلام لب چون نوش تواند
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اند
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — اول فطرت که نقش صورت چین بسته‌اند
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — از در ما چو در آمد، اثر ما بنماند
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — باز شادروان گل بر روی خار انداختند
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — یوسف ما را به چاه انداختند
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — فرش زمردین به زمین در کشیده‌اند
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — هر نفسی عشق او بی‌دل و دینم کند
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — دل به کسی سپرده‌ام کو همه قصد جان کند
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکند
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — هر زمان آشفته‌دل نامم کند
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کند
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — ترک ستم پرست من ترک جفا نمی‌کند
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — صبری کنیم تا ستم او چه می‌کند؟
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — دلدار دل ببرد و زما پرده می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — در آن شمایل موزون چو دل نگاه کند
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — یار آن کسی بود که به کارت نگه کند
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — قلندران تهی سر کلاه دارانند
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — آنرا که جام صافی صهباش می‌دهند
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — در بند غم عشق تو بسیار کسانند
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — مردم شهرم به می‌خوردن ملامت می‌کنند
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنند
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — گر کسی در عشق آهی می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — گر نقش روی خوب تو بر منظری کنند
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — تا کی از هجر تو بی‌خواب و خورم باید بود؟
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — نازنینا، حسن و خوبی با وفا بهتر بود
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون می‌نهند
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — ز دور ار ترا ناتوانی ببیند
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — دل از فراق شما دردمند خواهد بود
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — همیشه تا تن من برقرار خواهد بود
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — دوشم از وصل کار چون زر بود
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — این چنین نقشی اگر در چین بود
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — دیگی که پار پختم چون ناتمام بود
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — میان ما و تو دوری به اختیار نبود
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — دوش بی‌روی تو باغ عیش را آبی نبود
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بود
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — روز هجران آن نگار این بود
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — سر دردم بر طبیب آسان نبود
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — عشق همان به که به زاری بود
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — روز وداع گریه نه در حد دیده بود
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — غیر ازو هر چه هست بازی بود
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — به سر زلف سیه دوش گره برزده بود
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — هر که با عارض زیبای تو خو کرده بود
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — خسروم با لب شیرین به شکار آمده بود
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بود
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — در هر ولایتی ز شرف نام ما رود
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — گفتم: که: بی‌وصال تو ما را به سر شود
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — رخت دل بدزدد نهان شود
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — آن فروغ دیده و آن راحت دل می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — هر که او بیدق این عرصه شود شاه شود
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — بی‌تو دل و جان من زیر و زبر می‌شود
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشود
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — بریدن حیفم آید بعد از آن عهد
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — تو آن گم کرده را مشنو که بی‌زاری پدید آید
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — در عشق اگر زبان تو با دل یکی شود
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — کو دیده‌ای که بی‌تو به خون تر نمی‌شود؟
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — گفتی: ز عشق بازی کاری نمی‌گشاید
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — گر آن کاری که من دانم بر آید
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآید
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — مرا از بخت اگر کاری برآید
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — مرا گر ز وصل تو رنگی برآید
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — برین دل هر دم از هجر تو دیگر گونه خار آید
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — دل سرمست من آن نیست که با هوش آید
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — دیریست که یار ما نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — دلی که در سر زلف شما همی آید
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — دل می‌برد امشب ز من آن ماه، بگیرید
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — باز پیوند، که دوری به نهایت برسید
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می‌آید
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — ای مردم کور، این چه بهارست ببینید
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — هر که از برگ و از نوا گوید
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — ما بغیر از یار اول کس نمیگیریم یار
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — بگشای ز رخ نقاب دیدار
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — مگذر ای ساربان، ز منزل یار
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔ‌چون خور
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — هر دم برم به گریه پناه از فراق یار
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — تن به تو دادم، دل و جانش مبر
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک‌تر
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — زلف مشکینت چو دامست، ای پسر
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسر
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگر
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسر
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — من که خَمّارم، به مسجدها مده راهم دگر
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — ای دل، بیا و در رخ آن حور می‌نگر
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگر
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — تو از دست که می‌خوردی؟ که خشم آلوده‌ای دیگر
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — همه عالم پرست ازین منظور
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — نیک میخواهی که: از خود دورم اندازی دگر
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — دل من فتنه شد بر یار دیگر
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دور
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — باد بهار می‌دمد و من ز یار دور
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — پاکبازان را چه خارا و چه خز؟
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — من بدین خواری و این غربت از آن راه دراز
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیر
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — گر چه دورم، نه صبورم ز تو، ای بدر منیر
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — صاحب روی خوب و زلف دراز
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — هر چه گویم من، ای دبیر، امروز
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — یار ار نمی‌کند به حدیث تو گوش باز
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — اگر نوبهاری ببینیم باز
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — ما در به روی خلق فرو بسته‌ایم باز
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — عنایتیست خدا را به حال ما امروز
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — ای صبا، از من آشفته فلان را می‌پرس
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — ای صبا، یار مرا از من بی‌یار بپرس
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بس
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — به رخ شمع شبستانم تویی بس
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — گلت بنده گردید و شمشاد نیز
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — در وفا داری نکردی آنچه می‌گفتی تو نیز
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کس
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندش
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — دلا، دگر قدم از کوی دوست بازمکش
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخش
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورش
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کش
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبش
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — گر دستها چو زلف در آرم به گردنش
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — که میبرد خبر عاشقان شیفته حالش؟
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — بباد صبا گفتم از شوق دوش
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروش
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — پستهٔ آن ماه مروارید گوش
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوش
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — نیست عیب ار دوست می‌دارم منش
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — ای رخت خرم و دهانت خوش
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشق
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — دلم خرقه‌ای دارد از پیر عشق
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویش
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — گر بنگری در آینه روزی صفای خویش
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — من نخواهم برد جان از دست دل
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لک
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — زاهدان را گذاشتیم به جنگ
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — ز حسن تو پیدا شد آیین عشق
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — که رساند به من شیفتهٔ مسکین حال؟
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — گفتم: ز درد عشق تو گشتم چنین به حال
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — نگفتم: کین چنین زودت به جان اندر بکارم دل؟
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — دیوانه می‌شد از غم او گاه گاه دل
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — ای به خار هجر ما را سفته دل
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — خیز، که در میرسد موکب سلطان گل
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — زهی! ز دست رقیبان گذر به کوی تو مشکل
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — نازنین، عیب نباشد، که کند ناز ای دل
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — نه به اندازهٔ خود یار گزیدی، ای دل
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — سودای عشق خوبان از سربدر کن، ای دل
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — بنمای روی خویش، که غیر از تو هر چه هست
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — توبه کردم ز توبه کردن خام
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — من درین شهر پای بند توام
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — ای سحری دعای من، در دلش آن جفا مهل
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توام
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — مستم از بادهٔ مهر تو، مرا مست مهل
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — قاصرات الطرف فی حجب الخیام
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلام
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدم
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — گر یار بلند آمد، من پستم و من پستم
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — به مسجد ره نمی‌دانم، گرفتار خراباتم
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختم
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — اگر به مجلس قاضی نموده‌اند که: مستم
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — من چو همین حرف الف دیده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — صنما، به دلنوازی نفسی بگیر دستم
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — ای زاهد مستور، ز من دور، که مستم
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — پیشتر از عاشقی عافیتی داشتم
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — شب دوشینه در سودای او خفتم
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — دلبرا، قیمت وصل تو کنون دانستم
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتم
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — نبض دل شوریدهٔ محرور گرفتم
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستم
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتم
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — دگر رخت ازین خانه بر در نهادم
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — اگر آن یار سیه چرده ببیند رخ زردم
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — خود را ز بد و نیک جدا کردم و رفتم
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — غافل چرایی؟ جانا، ز دردم
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — معراج ما به روح و روان بود صبح دم
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — هر چند به کوی او دیرست که پی بردم
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — بیا، بیا که ز مهرت به جان همی گردم
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — نه پیش ازین من بیگانه آشنای تو بودم؟
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — مدتی من به کار خود بودم
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — می‌خانه را بگشای در، کامروز مخمور آمدم
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — من بادهٔ عشق نوش کردم
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — چو چشمش راه دل می‌زد من بیدل کجا بودم؟
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — ز عشقت روز اول من به شهر اندر ندی کردم
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدم
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — تو چیزی دیگری، ور نه بسی خوبان که من دیدم
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — چو تیغ بر کشد آن بی‌وفا به قصد سرم
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — دی ره می‌خانه باز یافته بودم
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — عمریست تا ز دست غمت جامه می‌درم
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برم
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — همه کامیم برآید، چو در آیی ز درم
غزل شمارهٔ ۵۱۸ — من همان داغ محبت که تو دیدی دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — گر او پیدا شود بر من به شیدایی کشد کارم
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — سرم سودای او دارد، زهی سودا که من دارم!
غزل شمارهٔ ۵۱۷ — منازل سفرت پیش دیده می‌آرم
غزل شمارهٔ ۵۱۹ — گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — به دکان می‌فروشان گروست هر چه دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارم
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — درون خود نپسندم که از تو باز آرم
غزل شمارهٔ ۵۲۲ — صنمی که مهر او را ز جهان گزیده دارم
غزل شمارهٔ ۵۲۵ — گر چه در پای هوی و هوست می‌میرم
غزل شمارهٔ ۵۲۶ — مست آمدم امشب، که سر راه بگیرم
غزل شمارهٔ ۵۲۱ — ز داغ و درد تو بر جان و دل نشان دارم
غزل شمارهٔ ۵۲۳ — چشم جان بر اثرت می‌دارم
غزل شمارهٔ ۵۲۷ — به غم خویش چنان شیفته کردی بازم
غزل شمارهٔ ۵۲۴ — صد بار ز مهرت ار بمیرم
غزل شمارهٔ ۵۲۰ — من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارم
غزل شمارهٔ ۵۳۰ — بیار آن، باده، تا دل را به نور او بر افروزم
غزل شمارهٔ ۵۳۳ — گمان مبر که به جور از بر تو برخیزم
غزل شمارهٔ ۵۲۸ — نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم
غزل شمارهٔ ۵۳۴ — من مستم و ز مستی در یار می‌گریزم
غزل شمارهٔ ۵۳۲ — روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم
غزل شمارهٔ ۵۲۹ — برخیزم و دلها را در ولوله اندازم
غزل شمارهٔ ۵۳۵ — مرا مجال نباشد که: یار او باشم
غزل شمارهٔ ۵۳۱ — گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزم
غزل شمارهٔ ۵۴۳ — من دل به ننگ دارم و از نام فارغم
غزل شمارهٔ ۵۴۱ — ای چاه زنخدانت زندان دل ریشم
غزل شمارهٔ ۵۳۷ — عیب من نیست که در عشق تو تیمار کشم
غزل شمارهٔ ۵۴۲ — به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغم
غزل شمارهٔ ۵۳۶ — سخن بگوی چو من در سخن نمی‌باشم
غزل شمارهٔ ۵۳۸ — یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟
غزل شمارهٔ ۵۴۰ — عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشم
غزل شمارهٔ ۵۳۹ — دست عشقت قدحی داد و ببرد از هوشم
غزل شمارهٔ ۵۵۰ — پر از دل مپرس، ای پری، من چه دانم؟
غزل شمارهٔ ۵۵۱ — دل خود را به دیدار تو حاجت‌مند میدانم
غزل شمارهٔ ۵۴۴ — صبا، چو برگذری سوی غمگسار دلم
غزل شمارهٔ ۵۴۷ — درهجر تو درمان دل خسته ندانم
غزل شمارهٔ ۵۴۸ — دلم زندان عشق توست و زندانی درو جانم
غزل شمارهٔ ۵۴۹ — نبودم مرد این میدان و آورد او به میدانم
غزل شمارهٔ ۵۴۶ — آن دوست که می‌بینم، آن دوست که می‌دانم
غزل شمارهٔ ۵۴۵ — وه! که امروز چه آشفته و بی‌خویشتنم
غزل شمارهٔ ۵۵۷ — به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم
غزل شمارهٔ ۵۵۹ — جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنم
غزل شمارهٔ ۵۵۲ — چو بدیدی که ز عشقت به چه شکل و به چه سانم
غزل شمارهٔ ۵۵۴ — تختگاه حسن را قد تو شاهست، ای صنم
غزل شمارهٔ ۵۵۳ — زلف مشکینت چو دامست، ای صنم
غزل شمارهٔ ۵۵۶ — گر شبی چارهٔ این درد جدایی بکنم
غزل شمارهٔ ۵۵۵ — تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنم
غزل شمارهٔ ۵۵۸ — بسیار بد کردی ولی نیکو سرانجامت کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۳ — فراق روی تو می‌سوزدم جگر، چه کنم؟
غزل شمارهٔ ۵۶۰ — آمده‌ام که صف این صفهٔ بار بشکنم
غزل شمارهٔ ۵۶۴ — تیر تدبیر تو در کیش ندارم، چه کنم؟
غزل شمارهٔ ۵۶۱ — شد زنده جان من به می، زان یاد بسیارش کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۲ — نظر چو بر لب و دندان یار خویش کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۶ — به ذکر تو من شادمانی کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۵ — درمان درد دوری آن یار می‌کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۷ — ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم
غزل شمارهٔ ۵۷۱ — نه مانند تو زیبایی ببینم
غزل شمارهٔ ۵۷۲ — زلف تو اگر به تاب می‌بینم
غزل شمارهٔ ۵۷۵ — گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهم
غزل شمارهٔ ۵۷۰ — ز چشم خلق هوس می‌کند که گوشه گزینم
غزل شمارهٔ ۵۶۹ — دشمن از بهر تو گر طعنه زند بر دل و دینم
غزل شمارهٔ ۵۷۳ — مشتاق یارم و به در یار می‌روم
غزل شمارهٔ ۵۶۸ — درد تو برآورد ز دنیا و ز دینم
غزل شمارهٔ ۵۷۴ — به پیشگاه قبول ار چه کم دهد راهم
غزل شمارهٔ ۵۷۸ — تا بر آن عارض زیبا نظر انداخته‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۸۰ — ما تا جمال آن رخ گلرنگ دیده‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۷۶ — تا کی به در تو سوکوار آیم؟
غزل شمارهٔ ۵۸۱ — ما نور چشم مادر این خاک تیره‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۷۹ — چون ساعدت مساعد آنست رشته‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۸۳ — بندهٔ عشقیم و سالهاست که هستیم
غزل شمارهٔ ۵۸۲ — باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیم
غزل شمارهٔ ۵۷۷ — گر یار شوی با من، در عهد تو یار آیم
غزل شمارهٔ ۵۹۰ — عقل صوفی را مهار اندر کشیم
غزل شمارهٔ ۵۹۱ — کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویم
غزل شمارهٔ ۵۸۵ — امروز عید ماست، که قربان او شدیم
غزل شمارهٔ ۵۸۹ — حال این پیکر از آن بتگر دانا پرسیم
غزل شمارهٔ ۵۸۴ — آن پرده برانداز، که ما نور پرستیم
غزل شمارهٔ ۵۸۶ — ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیم
غزل شمارهٔ ۵۸۸ — ما در غم هجران تو، گر زانکه بمیریم
غزل شمارهٔ ۵۸۷ — دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریم
غزل شمارهٔ ۵۹۷ — نگارینا، به وصل خود دمی ما را ز ما بستان
غزل شمارهٔ ۵۹۶ — چو آتشست به گرمی هوای تابستان
غزل شمارهٔ ۵۹۲ — مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویم
غزل شمارهٔ ۵۹۴ — باغ بسان مصر شد از رخ یوسف سمن
غزل شمارهٔ ۵۹۸ — یاران و دوستداران جمعند و جام گردان
غزل شمارهٔ ۵۹۵ — تخت شاهی دارد آن ترک ختن
غزل شمارهٔ ۵۹۳ — از عشق دوری چون کنم؟ کین عشق مستوری شکن
غزل شمارهٔ ۵۹۹ — دلا،خوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداران
غزل شمارهٔ ۶۰۱ — مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟
غزل شمارهٔ ۶۰۴ — ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟
غزل شمارهٔ ۶۰۵ — ای پیک نامه بر، خبر او به ما رسان
غزل شمارهٔ ۶۰۶ — ای صبا، حال من بدو برسان
غزل شمارهٔ ۶۰۰ — دلها بربودند و برفتند سواران
غزل شمارهٔ ۶۰۲ — بنامیزد! چه رویست این؟ که حیرانند ازو حوران
غزل شمارهٔ ۶۰۳ — کیست آن مه؟ که می‌رود نازان
غزل شمارهٔ ۶۰۷ — این دلبران که می‌کشدم چشم مستشان
غزل شمارهٔ ۶۱۱ — قصهٔ یار سبک روح نگفتم به گرانان
غزل شمارهٔ ۶۱۰ — کأس می در دست و کوس عشق بر بامستمان
غزل شمارهٔ ۶۱۵ — ترا رسد گره مشک بر قمر بستن
غزل شمارهٔ ۶۱۴ — تا به کی این بستن و بگسیختن؟
غزل شمارهٔ ۶۱۳ — آن کمان ابرو به تیر انداختن
غزل شمارهٔ ۶۰۹ — تا برگذشت پیشم باز آن پری خرامان
غزل شمارهٔ ۶۱۲ — به ترک وصل آن تنگ شکر کردن، توان؟ نتوان
غزل شمارهٔ ۶۰۸ — شب قدرست و روز عید زلف و روی این ترکان
غزل شمارهٔ ۶۲۳ — مشنو که: از کوی تو من هرگز به در دانم شدن
غزل شمارهٔ ۶۱۷ — سهل باشد روزه از نانی و آبی داشتن
غزل شمارهٔ ۶۱۶ — امشب ز هجر یار بخواهم گریستن
غزل شمارهٔ ۶۲۰ — از تو میسر نشد کنار گرفتن
غزل شمارهٔ ۶۲۲ — بار بربستیم، ازین منزل به در باید شدن
غزل شمارهٔ ۶۲۱ — تا ندانی ز جسم و جان مردن
غزل شمارهٔ ۶۱۸ — چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن
غزل شمارهٔ ۶۱۹ — شیرین‌تر از دلدار من دلدار نتوان یافتن
غزل شمارهٔ ۶۳۰ — نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کن
غزل شمارهٔ ۶۳۱ — جانا، به حق دوستی، کان عهد و پیمان تازه کن
غزل شمارهٔ ۶۲۴ — از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟
غزل شمارهٔ ۶۲۵ — ای خواجه، چه آوردی زین خانه بدر بودن؟
غزل شمارهٔ ۶۲۶ — دوستی با دشمنان ما مکن
غزل شمارهٔ ۶۲۸ — باغ جهان روی تست، رای گلستان مکن
غزل شمارهٔ ۶۲۷ — چشمم کنار دجله شد، جز یاد بغدادم مکن
غزل شمارهٔ ۶۲۹ — ای میر ترکان عجم، ترک وفاداری مکن
غزل شمارهٔ ۶۳۳ — خلاف دشمنان روزی نظر بر دوستان افگن
غزل شمارهٔ ۶۳۸ — نه بی‌یادت برآید یک دم از من
غزل شمارهٔ ۶۳۹ — بر سر کویت ای پسر، پی سپرم، دریغ من!
غزل شمارهٔ ۶۳۲ — سر دل گویی، ز جان اندیشه کن
غزل شمارهٔ ۶۳۴ — چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من
غزل شمارهٔ ۶۳۶ — عشق نورزیده بود جان سبکبار من
غزل شمارهٔ ۶۳۵ — سر بارندگی دارد دو چشم تند بار من
غزل شمارهٔ ۶۳۷ — هر شب ز عشق روی تو این چشم لعبت باز من
غزل شمارهٔ ۶۴۲ — عشق را فرسوده‌ای باید چو من
غزل شمارهٔ ۶۴۴ — ای ز سودای تو در هر گوشه‌ای آواره من
غزل شمارهٔ ۶۴۶ — ای اوفتاده در غم عشقت ز پای من
غزل شمارهٔ ۶۴۳ — چشم دولت را اگر زین به نظر هستی به من
غزل شمارهٔ ۶۴۱ — نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟
غزل شمارهٔ ۶۴۵ — جور دیدم تا بدید آن خسرو خوبان که من،
غزل شمارهٔ ۶۴۰ — دشمن دون گر نگفتی حال من
غزل شمارهٔ ۶۴۷ — دوست با کاروان کن فیکون
غزل شمارهٔ ۶۵۴ — از بند زلفش پای ما مشکل گشاید بعد ازین
غزل شمارهٔ ۶۵۵ — دل فراق روی جانان بر نتابد بیش ازین
غزل شمارهٔ ۶۴۸ — ای مکان تو از مکان بیرون
غزل شمارهٔ ۶۵۲ — منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببین
غزل شمارهٔ ۶۵۱ — حلقهٔ زرین بر آن گوش گهربندش ببین
غزل شمارهٔ ۶۵۳ — آن تیر غمزه را دل خلقی نشانه بین
غزل شمارهٔ ۶۵۰ — دور مرو، دور مرو، یار ببین، یار ببین
غزل شمارهٔ ۶۴۹ — شبت می‌بینم اندر خواب و می‌گویم: وصالست این
غزل شمارهٔ ۶۶۱ — ای دلبر سنگین دل، فریاد ز دست تو
غزل شمارهٔ ۶۶۰ — گر سوی من چنین نگرد چشم مست تو
غزل شمارهٔ ۶۶۲ — تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تو
غزل شمارهٔ ۶۵۸ — بنگر بدان دو ابروی همچون کمان او
غزل شمارهٔ ۶۵۶ — در صدد هلاک من شیوهٔ چشم مست تو
غزل شمارهٔ ۶۶۳ — گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو
غزل شمارهٔ ۶۵۷ — من از مادری زادم که پارم پدر بود او
غزل شمارهٔ ۶۵۹ — ای عید، بنمودی به من دی صورت ابروی او
غزل شمارهٔ ۶۶۹ — ترا گزید دل من،مرا گزید غم تو
غزل شمارهٔ ۶۶۸ — ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو
غزل شمارهٔ ۶۶۵ — تو سروی ، بر نشاید چیدن از تو
غزل شمارهٔ ۶۶۴ — درین لشکر، که می‌بینی، سواری نیست غیر از تو
غزل شمارهٔ ۶۷۰ — ای خرمن گل خوشه‌چین پیش تن و اندام تو
غزل شمارهٔ ۶۶۶ — گر صبر و زر بودی مرا، کارم چو زر می‌شد ز تو
غزل شمارهٔ ۶۷۱ — ای رشک گل تازه رخ چون سمن تو
غزل شمارهٔ ۶۶۷ — ای آنکه، نیست جز بر یار انتعاش تو
غزل شمارهٔ ۶۷۷ — ای مدد تیره شب از موی تو
غزل شمارهٔ ۶۷۲ — ای ترک، دل ما را خوش‌دار به جان تو
غزل شمارهٔ ۶۷۵ — دل من خستهٔ یاریست بی‌تو
غزل شمارهٔ ۶۷۶ — گر چه زان ما گشتی، سر ما چه دانی تو؟
غزل شمارهٔ ۶۷۸ — سوی من شادی نیاید،تا نیایم سوی تو
غزل شمارهٔ ۶۷۳ — به جان من، به جان من، به جان تو، به جان تو
غزل شمارهٔ ۶۷۴ — به چشم سر هدف سازم دل خود را به جان تو
غزل شمارهٔ ۶۷۹ — گل در قرق عرق کند از شرم روی تو
غزل شمارهٔ ۶۸۳ — امشب از پیش من شیفته‌دل دور مرو
غزل شمارهٔ ۶۸۰ — زود شود باز بستهٔ تو
غزل شمارهٔ ۶۸۴ — آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو
غزل شمارهٔ ۶۸۵ — ای دل مکن، بهر ستمی این نفیر ازو
غزل شمارهٔ ۶۸۶ — عمر که بی‌او گذشت، ذوق ندیدیم ازو
غزل شمارهٔ ۶۸۷ — گر دهد یارت امان ایمن مشو
غزل شمارهٔ ۶۸۱ — دل به تو دادیم و شکستی، برو
غزل شمارهٔ ۶۸۲ — حسن مصرست و رخ چون قمرت میر درو
غزل شمارهٔ ۶۸۸ — دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو
غزل شمارهٔ ۶۸۹ — ای ز چین و حلقهٔ زلف سیاه
غزل شمارهٔ ۶۹۱ — آن تیر بالا را ببین: ز ابرو کمان‌ها ساخته
غزل شمارهٔ ۶۹۲ — ای جان من ز هجر تو در تن بسوخته
غزل شمارهٔ ۶۹۵ — روی زیبا نتوان داشت نهان پیوسته
غزل شمارهٔ ۶۹۰ — چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاه
غزل شمارهٔ ۶۹۳ — روز عید آن ترک را دیدم پگاه آراسته
غزل شمارهٔ ۶۹۴ — خیانتگر خیانت کرد و ما دل در خدا بسته
غزل شمارهٔ ۶۹۶ — ای از دهان تنگت شهری شکر گرفته
غزل شمارهٔ ۶۹۸ — آن گل سوریست در کلاله نهفته
غزل شمارهٔ ۶۹۹ — ای از عرب و از عجمت مثل نزاده
غزل شمارهٔ ۶۹۷ — کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته
غزل شمارهٔ ۷۰۲ — ای مرغزار جانها لعل تو آب داده
غزل شمارهٔ ۷۰۳ — ساقیا، خیز و یک دو جام بده
غزل شمارهٔ ۷۰۰ — عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشاده
غزل شمارهٔ ۷۰۱ — ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتاده
غزل شمارهٔ ۷۰۵ — یا به نزد خویشتن راهم بده
غزل شمارهٔ ۷۰۷ — ای فراق تو مرا عقل و بصارت برده
غزل شمارهٔ ۷۱۰ — خیز و کار رفتنت را ساز ده
غزل شمارهٔ ۷۰۶ — شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بده
غزل شمارهٔ ۷۰۸ — چیست آن شهریار در پرده؟
غزل شمارهٔ ۷۰۹ — دلی می‌باید اندر عشق جان را وقف غم کرده
غزل شمارهٔ ۷۰۴ — کام دل تنگ از آن تنگ دهانم بده
غزل شمارهٔ ۷۱۱ — آنکه میخواست مرا بیدل و بی‌یار شده
غزل شمارهٔ ۷۱۷ — عاشقان درد کش را دردی می‌خانه ده
غزل شمارهٔ ۷۱۵ — ازین نرگس و گل غرورم مده
غزل شمارهٔ ۷۱۲ — روزی ببینی زلف او در دست من پیچان شده
غزل شمارهٔ ۷۱۳ — ای ز زلفت عقل در دام آمده
غزل شمارهٔ ۷۱۴ — کیست دگر باره این؟ بر لب بام آمده
غزل شمارهٔ ۷۱۶ — ای مردگان، کجایید؟ اینک مسیح زنده
غزل شمارهٔ ۷۱۹ — نوای عشق بلبل را دلی باید بلا دیده
غزل شمارهٔ ۷۱۸ — ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده
غزل شمارهٔ ۷۲۳ — چمن پر گهر شد ز باران ژاله
غزل شمارهٔ ۷۲۱ — ای بر فلک از رخ علم نور کشیده
غزل شمارهٔ ۷۲۰ — می‌نالم ازین کار به سامان نرسیده
غزل شمارهٔ ۷۲۲ — ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیده
غزل شمارهٔ ۷۲۴ — دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلاله
غزل شمارهٔ ۷۲۵ — در سر و سرای خود نگذاشتم الاالله
غزل شمارهٔ ۷۲۷ — بر در می‌خانه این غلغل و آن طنطنه
غزل شمارهٔ ۷۲۶ — ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه
غزل شمارهٔ ۷۲۸ — پدید نیست اسیران عشق را خانه
غزل شمارهٔ ۷۳۲ — ای در غم عشقت مرا اندیشهٔ بهبود نه
غزل شمارهٔ ۷۳۱ — بسیار دشمنست مرا و تو دوست نه
غزل شمارهٔ ۷۳۳ — ای شهر شگرفان را غیر از تو امیری نه
غزل شمارهٔ ۷۳۴ — آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه
غزل شمارهٔ ۷۳۵ — ببر، ای باد صبح‌دم، بده ای پیک نیک‌پی
غزل شمارهٔ ۷۲۹ — سر در کف پایت نهم، ای یار یگانه
غزل شمارهٔ ۷۳۰ — گرد مغان گرد و بادهای مغانه
غزل شمارهٔ ۷۳۸ — ثوابست پرسیدن خسته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۳۹ — یارب! تو دوش با که به شادی نشسته‌ای؟
غزل شمارهٔ ۷۴۰ — با دگری بر غم من عقد وصال بسته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۳ — آن خط عنبرین که چو آبش نبشته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۲ — ای که تیر بی‌وفایی در کمان پیوسته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۳۷ — خانهٔ صبر مرا باز برانداخته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۱ — بر گل از عنبر کمندی بسته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۳۶ — ز لعلش بوسه‌ای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کی
غزل شمارهٔ ۷۴۵ — من که باشم؟ در زیان افتاده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۸ — همچو گل صد گونه رنگ آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۷ — دلبرا، روز جدایی یاد ما می‌کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۴ — باز به رسم سرکشان راه جفا گرفته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۵۰ — ای که دیگر بی‌گناه از من عنان پیچیده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۵۱ — زان شکرین‌لب گر شبی کردم شکار بوسه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۶ — باز به تنها چنین عزم کجا کرده‌ای؟
غزل شمارهٔ ۷۴۹ — در هر چه دیده‌ام تو پدیدار بوده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۵۲ — آشنایی جمله را، با من چرا بیگانه‌ای؟
غزل شمارهٔ ۷۵۳ — در کعبه گر ز دوست نبودی نشانه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۵۷ — دولت ز در باز آمدی ما را پس از بی‌دولتی
غزل شمارهٔ ۷۵۵ — با این چنین بلایی، بعد از چنان عذابی
غزل شمارهٔ ۷۵۸ — او را که در سماع سخن نیست حالتی
غزل شمارهٔ ۷۵۹ — کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختی
غزل شمارهٔ ۷۵۴ — ای ماه و مشتری ز جمالت قرینه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۵۶ — چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابی
غزل شمارهٔ ۷۶۶ — ما را چو توانی که ز خود دور فرستی
غزل شمارهٔ ۷۶۷ — بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستی
غزل شمارهٔ ۷۶۰ — دانه‌ای بر روی دام انداختی
غزل شمارهٔ ۷۶۳ — دلم از چشم مستش زار و پردم چشمش از مستی
غزل شمارهٔ ۷۶۴ — کدامین نقشبند این نقش بستی؟
غزل شمارهٔ ۷۶۵ — میی کو ترا میرهاند ز مستی
غزل شمارهٔ ۷۶۲ — ای برون از بلندی و پستی
غزل شمارهٔ ۷۶۱ — اگر چه از بر من بارها چو تیر بجستی
غزل شمارهٔ ۷۷۰ — گر تو سری میکشی تا نکنی آشتی
غزل شمارهٔ ۷۷۱ — زین دایره تا بدر نیفتی
غزل شمارهٔ ۷۷۴ — ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی
غزل شمارهٔ ۷۷۵ — نقشی ز صورت خود هر جا پدید کردی
غزل شمارهٔ ۷۶۹ — خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتی
غزل شمارهٔ ۷۷۲ — جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتی
غزل شمارهٔ ۷۷۳ — سوگند من شکستی، عهدم به باد دادی
غزل شمارهٔ ۷۶۸ — چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی
غزل شمارهٔ ۷۷۸ — نگارا، یاد می‌داری که یاد ما نمی‌کردی؟
غزل شمارهٔ ۷۸۰ — بر خسته‌ای ملامت چندین چه می‌پسندی؟
غزل شمارهٔ ۷۷۷ — نظری گر ز سر لطف به کارم کردی
غزل شمارهٔ ۷۷۶ — مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردی
غزل شمارهٔ ۷۸۳ — ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدی
غزل شمارهٔ ۷۸۱ — نگارا، گر چه می‌دانم که بس بی‌مهر و پیوندی
غزل شمارهٔ ۷۷۹ — ببر دل از همه خوبان، اگر خردمندی
غزل شمارهٔ ۷۸۲ — زهی! زلف و رخت قدری و عیدی
غزل شمارهٔ ۷۹۰ — من به هر جوری نخواهم کرد زاری
غزل شمارهٔ ۷۸۹ — ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهاری
غزل شمارهٔ ۷۹۱ — ترا می‌زیبد از خوبان غرور و ناز و تن داری
غزل شمارهٔ ۷۸۶ — باغ بهشت بیند بی‌داغ انتظاری
غزل شمارهٔ ۷۸۸ — ز تورانیان تنگ چشمی سواری
غزل شمارهٔ ۷۸۵ — روی در پرده و از پرده برون می‌نگری
غزل شمارهٔ ۷۸۴ — دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دری
غزل شمارهٔ ۷۸۷ — پادشاهست آنکه دارد در چنین خرم بهاری
غزل شمارهٔ ۷۹۳ — برون کردی مرا از دل چو دل با دیگری داری
غزل شمارهٔ ۷۹۵ — او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری
غزل شمارهٔ ۷۹۸ — دل من دردمند تست درمانش نمی‌سازی
غزل شمارهٔ ۷۹۹ — عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی
غزل شمارهٔ ۷۹۴ — هر به عمری نزد خود روزی به مهمانم بری
غزل شمارهٔ ۷۹۲ — شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداری
غزل شمارهٔ ۷۹۶ — بر من نمی‌نشینی نفسی به دلنوازی
غزل شمارهٔ ۷۹۷ — ز برنا پیشگان آموز و رندان رسم سربازی
غزل شمارهٔ ۸۰۰ — هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی
غزل شمارهٔ ۸۰۱ — باز آمدی، که خونم بر خاک در بریزی
غزل شمارهٔ ۸۰۳ — تو از رنگی که بر گردی کجا همرنگ ما باشی؟
غزل شمارهٔ ۸۰۶ — سنت آنست که خاک کف پایش باشی
غزل شمارهٔ ۸۰۷ — حال دل پیش تو گفتم، که تو یارم باشی
غزل شمارهٔ ۸۰۲ — جهد بکن تا که به جایی رسی
غزل شمارهٔ ۸۰۴ — بخت یار ما باشد گر تو یار ما باشی
غزل شمارهٔ ۸۰۵ — ز راه دوستی گفتم: دلم را چاره بر باشی
غزل شمارهٔ ۸۰۹ — بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی
غزل شمارهٔ ۸۱۲ — بر ما ستم و خواری، ای طرفه پسر تا کی؟
غزل شمارهٔ ۸۱۱ — ای ترک حور زاده، ز تندی و کودکی
غزل شمارهٔ ۸۱۳ — جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟
غزل شمارهٔ ۸۰۸ — نه پیمان بسته‌ای با من؟ که در پیمان من باشی
غزل شمارهٔ ۸۱۴ — با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگی
غزل شمارهٔ ۸۱۵ — گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟
غزل شمارهٔ ۸۱۰ — گل بین، گرفته گلشن ازو آب و رونقی
غزل شمارهٔ ۸۲۲ — زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلی
غزل شمارهٔ ۸۱۷ — نه بیگانه‌ای، ای بت خانگی
غزل شمارهٔ ۸۱۶ — این دل پر هوش ما با همه فرزانگی
غزل شمارهٔ ۸۱۸ — از چهره لاله سازی و از زلف سنبلی
غزل شمارهٔ ۸۱۹ — ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی
غزل شمارهٔ ۸۲۱ — آن خان خانان را ببین، بر صندلی یللی بلی
غزل شمارهٔ ۸۲۰ — سرم بی‌دولتست، ار نه ز پایت کی شدی خالی؟
غزل شمارهٔ ۸۲۳ — ای غنچه با لب تو ز دل کرده همدمی
غزل شمارهٔ ۸۲۶ — شاد گردم که هر به ایامی
غزل شمارهٔ ۸۳۱ — نزدیک یار اگر نه چنین خوار و خردمی
غزل شمارهٔ ۸۲۹ — اگر هزار یکی زان جمال داشتمی
غزل شمارهٔ ۸۲۸ — مرا رهبان دیر امشب فرستادست پیغامی
غزل شمارهٔ ۸۲۴ — ای داده بر وی تو قمر داو تمامی
غزل شمارهٔ ۸۲۷ — گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامی
غزل شمارهٔ ۸۳۰ — دو بوسه گر ز لب آن نگار بستدمی
غزل شمارهٔ ۸۲۵ — به خرابات گذارم ندهند از خامی
غزل شمارهٔ ۸۳۵ — باز دوشم ز راه مهمانی
غزل شمارهٔ ۸۳۲ — ای تن و اندامت از گل خرمنی
غزل شمارهٔ ۸۳۳ — سر بگذرانم از سر گردون به گردنی
غزل شمارهٔ ۸۳۶ — تو ز آه من ار هراسانی
غزل شمارهٔ ۸۳۷ — چه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی؟
غزل شمارهٔ ۸۳۴ — ای هر سر مویت را رویی به پریشانی
غزل شمارهٔ ۸۳۹ — ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟
غزل شمارهٔ ۸۳۸ — خوشا آن عشرت و آن کامرانی
غزل شمارهٔ ۸۴۳ — حاصل از عشقت نمی‌بینم به جز غم خوردنی
غزل شمارهٔ ۸۴۲ — نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانی
غزل شمارهٔ ۸۴۵ — عارت آمد که دمی قصهٔ ما گوش کنی؟
غزل شمارهٔ ۸۴۴ — صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنی
غزل شمارهٔ ۸۴۶ — گر نخواهی که نظر با من درویش کنی
غزل شمارهٔ ۸۴۱ — مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانی
غزل شمارهٔ ۸۴۰ — کاکل آن پسر ز پیشانی
غزل شمارهٔ ۸۴۷ — از غمزه تیر سازی و ز ابرو کمان کنی
غزل شمارهٔ ۸۵۰ — هر قصه می‌نیوشی و در گوش می‌کنی
غزل شمارهٔ ۸۵۱ — باز به قول کیست این جور و ستم که می‌کنی؟
غزل شمارهٔ ۸۵۵ — رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینی
غزل شمارهٔ ۸۴۸ — جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟
غزل شمارهٔ ۸۵۲ — زمستان ز مستان نبیند زبونی
غزل شمارهٔ ۸۵۳ — تبم دادی نمیپرسی که ای بیمار من چونی
غزل شمارهٔ ۸۵۴ — رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینی
غزل شمارهٔ ۸۴۹ — به نشاط باده چو صبح‌دم سوی بوستان گذری کنی
غزل شمارهٔ ۸۵۷ — از مردم این مرحله دلساز نبینی
غزل شمارهٔ ۸۵۸ — به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینی
غزل شمارهٔ ۸۵۶ — ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینی
غزل شمارهٔ ۸۶۱ — تو در شهری و ما محروم از آن روی
غزل شمارهٔ ۸۶۳ — یک سخن زان لعل خاموشم بگوی
غزل شمارهٔ ۸۶۲ — ترا گذاشته بودم که کار ساز شوی
غزل شمارهٔ ۸۵۹ — آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی
غزل شمارهٔ ۸۶۰ — بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کوی
غزل شمارهٔ ۸۶۶ — عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگوی
غزل شمارهٔ ۸۶۵ — شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگوی
غزل شمارهٔ ۸۶۸ — دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی
غزل شمارهٔ ۸۶۹ — رخ باز نهادم به سماوات الهی
غزل شمارهٔ ۸۶۴ — دلا، زین بدایت چه دیدی؟ بگوی
غزل شمارهٔ ۸۷۱ — ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی
غزل شمارهٔ ۸۶۷ — با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگوی
غزل شمارهٔ ۸۷۰ — گلا، عنان عزیمت به بوستان چه دهی؟
غزل شمارهٔ ۸۷۷ — هرگزت عادت نبود این بی‌وفایی
غزل شمارهٔ ۸۷۸ — ای در دل من چو جان کجایی؟
غزل شمارهٔ ۸۷۳ — به پیمانی نمی‌پویی، به پیوندی نمی‌پایی
غزل شمارهٔ ۸۷۹ — چه شود کز سر رحمت به سرم باز آیی؟
غزل شمارهٔ ۸۷۴ — دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالایی
غزل شمارهٔ ۸۷۵ — دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی
غزل شمارهٔ ۸۷۶ — گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی
غزل شمارهٔ ۸۷۲ — ای از گل سوری دهنت غنچه نمایی
غزل شمارهٔ ۸۸۲ — زهی! حسن ترا گل خاک کویی
غزل شمارهٔ ۸۸۴ — خانهٔ تحقیق را ماه شبستان تویی
غزل شمارهٔ ۸۸۵ — مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟
غزل شمارهٔ ۸۸۰ — با دشمنان ما شد هم خانه آشنایی
غزل شمارهٔ ۸۸۶ — ای نسیم سحر، چه می‌گویی؟
غزل شمارهٔ ۸۸۳ — گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟
غزل شمارهٔ ۸۸۱ — ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بویی
غزل شمارهٔ ۸۸۷ — به خوابم دوش پرسیدی، به بیداری چه می‌گویی؟