غزل شمارهٔ ۳۷۲ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات عاشقانه و درد از دست دادن محبوبش را بیان می‌کند. او از دزدیده شدن دلش توسط ماه و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که دیگران او را بگیرند و نزد او بیاورند. شاعر از آتش سوزان دل و ناله‌های خود حرف می‌زند و به دوری از محبوبش اشاره می‌کند. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که این داستان طولانی نباشد و فقط به گم شدن دلش اشاره شود. در نهایت، او امیدوار است که حتی اگر جانش را از دست بدهد، محبوبش را دوباره به دست آورد. شاعر تصویر زندان دل را به چاه زیبایی محبوبش تشبیه می‌کند و از دیگران می‌خواهد که در این مسیر او را یاری کنند.