غزل شمارهٔ ۴۳۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و وابستگی به محبوب سخن می‌گوید و حتی اگر برخی عیب‌ها در او باشد، باز هم به او عشق می‌ورزد. او به دشمنی که در پی آسیب رساندن است، بی‌توجهی می‌کند و به عشقش پایبند می‌ماند. شاعر بر این باور است که عشق و عقل نمی‌توانند به راحتی در کنار هم قرار بگیرند و در نهایت به پذیرش عشق و عواطف خود می‌رسد. همچنین، او از خواسته‌اش می‌گوید که حتی اگر به زخم‌های دل دچار شود، باز هم عزت و محبت معشوق برایش حایز اهمیت است. در پایان، شاعر به زیبایی و جذابیت یار اشاره کرده و ضمن ابراز عشق، تمایل به نزدیک‌تر شدن به او دارد.