غزل شمارهٔ ۴۴۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق می‌پردازد و از احساسات عمیق خود نسبت به او سخن می‌گوید. او به زیبایی لب‌ها و چشمان معشوق اشاره کرده و از longing برای وصال او صحبت می‌کند. همچنین تنهایی و دل‌شکستگی ناشی از دوری را نیز بیان می‌کند. شاعر در نهایت به آشفته‌حالی دل خود اشاره کرده و از ملاقات با معشوق و بوسه بر خاک پای او آرزو می‌کند.