غزل شمارهٔ ۴۷۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر در توصیف حالت خود می‌گوید که برای عشق معشوق، جان و تن را در عذاب انداخته و در تلاش است که خواب و آرامش را از دست بدهد. او به شدت به معشوق دل بسته و از نبود او ناراحت است، به گونه‌ای که حتی خواب را نمی‌تواند بی‌او ببیند. شاعر از ترس گذر عمر و از دست رفتن عشق، درپی وصال معشوق است و عشق و عشق‌ورزی او را با درد و رنج توصیف می‌کند. در پایان، اشاره به اینکه اوحدی چگونه با عشق و در جواب سوالاتش دست و پنجه نرم کرده، اوضاع عاطفی و روحیه شاعر را تکمیل می‌کند.