غزل شمارهٔ ۷۱۱ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و غم و عشق خود سخن می‌گوید. او به این موضوع اشاره می‌کند که کسی که او را بی‌دل و بی‌یار کرده، در حقیقت خود عاشق و غمخوار شده است. او می‌داند که گریه‌های شب او تأثیرگذار است و دل خسته‌اش دیگر به درد و رنج ادامه نمی‌دهد. به دوستانش می‌گوید اگر قصد رفتن دارند، با او همدردی کنند؛ زیرا او در غم و پریشانی گرفتار است. شاعر اشاره می‌کند که عشقش او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و حالتی از سبکی و در عین حال سنگینی بر او حاکم است. او همچنین از تغییر وضعیت خود در عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که عشق دردسر زا است و خودش نیز از شدت این درد به شدت دچار عذاب و رنج می‌باشد. در انتها، اوحدی (شاعر) را به عنوان کسی که تحت تأثیر این احساسات قرار گرفته، یاد می‌کند.