غزل شمارهٔ ۸۸۴ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و وجود الهی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که خانه و مرکز تمام تحقیق‌ها و جستجوها، خود معشوق است. او به زیبایی و عمق وجود معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که معشوق تجسمی از رحمت و محبت الهی است. همچنین بر این موضوع تأکید دارد که درد و مشکلات زندگی باید از خود معشوق حل شود و او درمان همه دردهاست. شاعر به کرم و بخشندگی معشوق نیز اشاره کرده و از او به عنوان منبع اصلی نعمت‌ها و سخن‌ها یاد می‌کند. در نهایت، دعوت به جستجوی عشق حقیقی درون خود می‌نماید و تأکید می‌کند که آنچه در پی آن هستیم، در واقع خود ما نیز هست.