رباعی شمارهٔ ۱۳۶ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ظلم و ستمی که در زندگی‌اش وجود دارد گلایه می‌کند و به نابسامانی‌های دور و برش اشاره می‌کند. او از مخاطب می‌خواهد که برخیزد و به زیبایی‌ها و آرامش‌های زندگی نگاه کند و تغییرات مثبتی را ببیند، تا او هم بتواند به آرامش و زیبایی رسید.