رباعیات — دیوان اشعار اوحدی مراغه‌ای

Name: رباعیات — دیوان اشعار اوحدی مراغهای
Author: اوحدی مراغهای

اوحدی مراغه‌ای / دیوان اشعار

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۱ — چون یاد کنم طبع طربناک ترا
رباعی شمارهٔ ۲ — گر آدمیی دور شو از دمدمه‌ها
رباعی شمارهٔ ۵ — شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت
رباعی شمارهٔ ۶ — گر راست روی محرم جان سازندت
رباعی شمارهٔ ۸ — این فرع که دیدی همه از اصلی خاست
رباعی شمارهٔ ۹ — دلدار مرا در غم و اندوه بکاست
رباعی شمارهٔ ۴ — ای میل دل من به جهان سوی لبت
رباعی شمارهٔ ۱۰ — قدش به درخت سرو می‌ماند راست
رباعی شمارهٔ ۳ — هستیم به امید تو چون دوش امشب
رباعی شمارهٔ ۷ — در کارگه غیب چو نقاش نخست
رباعی شمارهٔ ۱۷ — خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست
رباعی شمارهٔ ۱۸ — از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست
رباعی شمارهٔ ۱۳ — کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟
رباعی شمارهٔ ۱۴ — جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
رباعی شمارهٔ ۱۲ — جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست
رباعی شمارهٔ ۱۱ — با روی تو آفتاب صافی تیره است
رباعی شمارهٔ ۱۵ — یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست
رباعی شمارهٔ ۱۶ — ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست
رباعی شمارهٔ ۲۱ — خالی که به شیوه پای بست لب تست
رباعی شمارهٔ ۲۲ — اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟
رباعی شمارهٔ ۲۳ — آتش تپش از جان به تابم بردست
رباعی شمارهٔ ۲۴ — ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دست
رباعی شمارهٔ ۲۵ — زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادست
رباعی شمارهٔ ۱۹ — در سینه ز دست دل جگر تابیهاست
رباعی شمارهٔ ۲۰ — غافل مشو، ای دل، که نیازم با تست
رباعی شمارهٔ ۲۶ — حسنی که تو، ای نگار، داری بردست
رباعی شمارهٔ ۲۸ — شاهی ز غلام خویش یاد آوردست
رباعی شمارهٔ ۲۹ — کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست
رباعی شمارهٔ ۳۲ — بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!
رباعی شمارهٔ ۳۱ — زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
رباعی شمارهٔ ۳۴ — بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
رباعی شمارهٔ ۲۷ — ابر آن نکند که این جلب زن کردست
رباعی شمارهٔ ۳۳ — ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست
رباعی شمارهٔ ۳۸ — زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
رباعی شمارهٔ ۳۶ — رویت، که به خوبی گل خندان منست
رباعی شمارهٔ ۳۹ — مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
رباعی شمارهٔ ۴۲ — دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
رباعی شمارهٔ ۳۷ — جانا، دلم از فراق رویت خونست
رباعی شمارهٔ ۳۵ — دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست
رباعی شمارهٔ ۴۱ — با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
رباعی شمارهٔ ۴۰ — ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
رباعی شمارهٔ ۴۳ — ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشت
رباعی شمارهٔ ۴۴ — باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
رباعی شمارهٔ ۴۵ — دل در غم او بکاست، می‌باید گفت
رباعی شمارهٔ ۴۷ — شد درد بر پای فلک فرسایت
رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ
رباعی شمارهٔ ۴۹ — بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ
رباعی شمارهٔ ۴۶ — با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت
رباعی شمارهٔ ۵۰ — دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!
رباعی شمارهٔ ۵۴ — خورشید که خاک ازو چو زر می‌گردد
رباعی شمارهٔ ۵۵ — بر نطع تو اسب شیرکاری گردد
رباعی شمارهٔ ۵۷ — هر کس که ز کبر و عجب باری دارد
رباعی شمارهٔ ۵۶ — شطرنج تو ما را به شط رنج سپرد
رباعی شمارهٔ ۵۱ — صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!
رباعی شمارهٔ ۵۲ — شمع از دل سوزنده خبر خواهد داد
رباعی شمارهٔ ۵۸ — دستارچه حسنی و جمالی دارد
رباعی شمارهٔ ۵۳ — گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد
رباعی شمارهٔ ۶۴ — خالت که به شیوه کار ده گیسو کرد
رباعی شمارهٔ ۶۱ — گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد
رباعی شمارهٔ ۶۳ — ما پرتو جوهر روانیم و خرد
رباعی شمارهٔ ۶۶ — در باغ شدی، سرو سر افشانی کرد
رباعی شمارهٔ ۶۲ — گل شرم چمن به هیچ رویی نبرد
رباعی شمارهٔ ۶۰ — ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد
رباعی شمارهٔ ۵۹ — آن مه، که ز شعر زلف ذیلی دارد
رباعی شمارهٔ ۶۵ — زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد
رباعی شمارهٔ ۷۲ — مشنو تو که: گل بی‌سر خاری باشد
رباعی شمارهٔ ۷۴ — زلف تو ز بالای تو مهجور نشد
رباعی شمارهٔ ۷۳ — تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟
رباعی شمارهٔ ۶۷ — بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟
رباعی شمارهٔ ۶۹ — گل بار دگر لاف صفا خواهد زد
رباعی شمارهٔ ۶۸ — خالی که رخ تو آشکارش پرورد
رباعی شمارهٔ ۷۱ — کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟
رباعی شمارهٔ ۷۰ — خال زنخت تیر گناه اندازد
رباعی شمارهٔ ۷۵ — لب نیست که از مراغه پر خنده نشد
رباعی شمارهٔ ۷۶ — صافی چو ترا دید روان می‌نالد
رباعی شمارهٔ ۷۷ — لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد
رباعی شمارهٔ ۷۹ — مه روی ترا ز مهر، مه میداند
رباعی شمارهٔ ۷۸ — از نوش جهان نصیب من نیش آمد
رباعی شمارهٔ ۸۲ — اقبال تمام پاک دینان دارند
رباعی شمارهٔ ۸۰ — صدرا، دل دشمن تو در درد بماند
رباعی شمارهٔ ۸۱ — دلها همه از شرح جمالت مستند
رباعی شمارهٔ ۸۳ — از مشک سیه سه خال کت بر سمنند
رباعی شمارهٔ ۸۶ — هر چیز که در دو کون جز روی تو بود
رباعی شمارهٔ ۸۵ — یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟
رباعی شمارهٔ ۸۹ — افسوس! که در عمر درازیم نبود
رباعی شمارهٔ ۸۷ — گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بود
رباعی شمارهٔ ۹۰ — از دست تو راضیم به آزردن خود
رباعی شمارهٔ ۸۸ — شد در پی اوباش چو ننگیش نبود
رباعی شمارهٔ ۸۴ — گندم گونی که همچو کاهم بربود
رباعی شمارهٔ ۹۷ — یاران، خرد خوار و خجل نیست پدید
رباعی شمارهٔ ۹۵ — زر در قدمت ریزم و حیفم ناید
رباعی شمارهٔ ۹۱ — آن خود که بود که در تو واله نشود؟
رباعی شمارهٔ ۹۶ — یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟
رباعی شمارهٔ ۹۲ — جان از سر زلف دلپذیریت نرهد
رباعی شمارهٔ ۹۸ — ای ماه، ز پیوستن من عار مدار
رباعی شمارهٔ ۹۴ — دستارچه را دست تو در می‌باید
رباعی شمارهٔ ۹۳ — چون خیل غم تو در دل ریش آید
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سر
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — دست به نگار تو مرا کشت دگر
رباعی شمارهٔ ۹۹ — دشمن گرو وصل ز من برد آخر
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — ای کرده مهندسانت از ساز سپهر
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — کردند دگر نگاربندان از ناز
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — چون دوستی روی تو ورزم به نیاز
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — گر جور کنی نیاورم دل ز تو باز
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — در عالم کج نهاد پر پیچ و خمش
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرق
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — زلفی، که به ناز و درد سر داشته‌ایش
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — خالی داری بر لب چون قند، از مشک
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — رفتم بر آن شمع چگل مست امروز
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — ای داده به بازی دل من، جان را نیز
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگ
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — من خاک درم، تو آفتابی، ای دل
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — کرد از دل صافی برت این آب درنگ
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دل
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — دیگر ز شراب شوق مستی، ای دل
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکل
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — ای کرده به خون دشمنان خارا لعل
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — روزی شکن از زلف چو دالت ببرم
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غم
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — بر گل چو نسیم سحری سود قدم
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — امروز که گشت باغ رنگین از گل
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کام
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — ما پرتو عکس نور مشکات توییم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — پیمانه بده، که مرد پیمانه منم
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — هر لحظه به آیین وفا رای کنم
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریم
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — تا کی ستم سپهر جافی بینم؟
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — خواهم که لب باده پرستت بوسم
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — ساقی، بده آن باده، زبانم بشکن
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — نی از تو گذر به هیچ حالی ممکن
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — هر دم لحد تنگ بگرید بر من
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ من
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستن
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — ای روی تو انگشت نمایی از حسن
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — روی تو ز حسن لاف‌ها زد به جهان
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — پیش تو نشست و خاست نتوان کردن
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — ای خرمن ماه خوشه‌چین رخ تو
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — دل کیست؟ که او طلب کند یاری تو
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — ای گشتهٔ تن من چو خیالی بی‌تو
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — خالی،که لبت همی بباراید ازو
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — ما را به سرای وصل خویش آری تو
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — روی من و خاک سر کویت پس ازین
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — یک روز دیار یار بگذارم و رو
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — ای شیخ، گران جان چو تنندی منشین
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — ای چرخ ز مهر زیر میغت برده
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — دایم ز قدت گلها راست همه
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — ای خط تو گرد لاله وشم آورده
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — یک شهر بجست و جوی آن دوست همه
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — گفتم: دلت ار با من شیداست بگو
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — در زیر دو ابروی کژت پیوسته
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای تن، دل خود به روی چون ماهش ده
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — ای راه خلل ز چار قسمت بسته
رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟
رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — اقبال سعادت به ازینت بودی
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — چون دوست نماند دل و جانیم همه
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — ای لاف زنان را همه بویی ز تو نه
رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رای
رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — بر برگ گل آن سه خال کانداخته‌ای
رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — آن درد، که با پای تو کرد آن چستی
رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — در عشق تو از سر بنهادم هستی
رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — آن زلف،که دارد از تو برخورداری
رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — یارا، گر از آن شربت شافی داری
رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — گه وسمه بر ابروی سیاه اندازی
رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — ترسم رسد از من به تو آهی روزی
رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — ای خاک تو آب سبزه زار صافی
رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — بد خلق مباش، کز خوشی و امانی
رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — تا چند گریزم و به نازم خوانی؟
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — در صورت آدم ار فرشتست تویی
رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گویی
رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — صد سال سر خویشتن ار حلق کنی
رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — روزی به سرای وصل راهم ندهی
رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟
رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — دم با تو زنم، که یار دیرینه تویی