رباعی شمارهٔ ۱۵۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به توصیف چرخ فلک و تقدیر می‌پردازند. شاعر از چرخ زمان سخن می‌گوید که با نیرنگ‌های خود، زندگی انسان‌ها را به ستم به سرانجام می‌برد. ابتدا انسان‌ها در زیبایی و ناز پرورش می‌یابند، اما سرانجام با ناامیدی و غم از جهان رخت برمی‌بندند. به عبارتی، زندگی پر از لذت در نهایت به زحمت‌های فراوان و جدایی از دنیا ختم می‌شود.