رباعی شمارهٔ ۲۳ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آتش تپش از جان به تابم بردست
دود از دل خستهٔ خرابم بر دست
با این همه دود و آتش اندر دل و جان
پیش تو چنانست که آبم بردست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساسات درونی خود اشاره دارد. او می‌گوید که آتش و تپش درونش او را بسیار آزار می‌دهد و دود ناشی از این آتش، دل او را خسته کرده است. با وجود تمام این ناراحتی‌ها، وقتی در کنار معشوقش قرار می‌گیرد، احساس آرامش و سردی مانند آب به او دست می‌دهد. یعنی عشق معشوقش تمامی دردها و آتش درونش را مرفوع می‌کند.