رباعی شمارهٔ ۲۶ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
حسنی که تو، ای نگار، داری بردست
آن نقش چرا همی نگاری بردست؟
ساعد به سر آستین همی پوش، از آنک
تو میگیری سیاه کاری بردست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوب خود اشاره می‌کند. او از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد و از پوشیدن آستین و پنهان کردن دستش خودداری کند، چرا که آن دست، به زیبایی و جذابیت او افزوده است. در واقع، شاعر نگران است که این زیبایی در پس آستین پنهان بماند و باید نمود پیدا کند.