رباعی شمارهٔ ۳۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر درد و اندوه شاعر از دوری معشوقش است. او می‌گوید که دلش به خاطر فراق زیبایی معشوقش خون است و چشمانش از غم او مانند چشمه‌ای پرآب شده است. همچنین اشاره می‌کند که آن خالی که بر صورت معشوقش است، بر چهره خود او قرار دارد و نمی‌تواند زیبایی‌اش را ببیند. به طور کلی، شاعر از احساسات عمیق عشق و غم ناشی از دوری سخن می‌گوید.