رباعی شمارهٔ ۶۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به احساس عمیق درد و غم خود از جدایی از معشوق اشاره دارد. او می‌گوید که غم معشوقش قلبش را به عزا درآورده و زیبایی‌های او مانند خال بر گوشه چشمش، او را به یاد روزهای خوشی می‌اندازد که اکنون از دست رفته است. در واقع، این شعر نماد عشق و غم ناشی از دوری است.