بخش ۱۲۶ - حکایت اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غلامی از ملک به می‌خوردن افتاد و از جمع دوستانش دور شد. او را در میخانه‌ای یافتند، در حالی که فقیر و مست و دیوانه بود. دیگران پندهای خود را گفتند، اما غلام دیگر به این حرف‌ها گوش نمی‌داد و همچنان به می‌نوشی مشغول بود. او که به حالت مستی افتاده بود، متوجه شد که دنیای مادی ارزشی ندارد و بر اثر خشم بر پادشاهان حاکم است. در نهایت، او به این نتیجه رسید که هنر و دانش خوب است، اما دانایی بدون عمل و درست‌کاری نمی‌تواند بهره‌ای داشته باشد. این داستان نشان‌دهنده ضعف انسان‌ها در برابر وسوسه‌ها و لذت‌های دنیا و همچنین اهمیت اخلاق و رفتار نیکو است.