شمارهٔ ۹ - آسایش بزرگان پروین اعتصامی
پروین اعتصامی / مثنویات، تمثیلات و مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شنیده‌اید که آسایش بزرگان چیست:
برای خاطر بیچارگان نیاسودن
بکاخ دهر که آلایش است بنیادش
مقیم گشتن و دامان خود نیالودن
همی ز عادت و کردار زشت کم کردن
هماره بر صفت و خوی نیک افزودن
ز بهر بیهده، از راستی بری نشدن
برای خدمت تن، روح را نفرسودن
برون شدن ز خرابات زندگی هشیار
ز خود نرفتن و پیمانه‌ای نپیمودن
رهی که گمرهیش در پی است نسپردن
دریکه فتنه‌اش اندر پس است نگشودن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زندگی و رفتار بزرگان و افراد نیکوکار است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که بزرگان به خاطر دیگران از آسایش خود می‌گذرند و در زندگی خود از آلودگی‌ها دوری می‌کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند عادات زشت را کنار بگذارند و ویژگی‌های نیک را در خود تقویت کنند. همچنین، از درستی و راستی دور نمی‌شوند و به دنبال خدمت به دیگران هستند. شاعر هشدار می‌دهد که نباید به دام گمراهی‌ها بیفتند و از مشکلات زندگی دوری کنند. در کل، این شعر توصیه‌هایی برای زندگی درست و اخلاقی ارائه می‌دهد.