پروین اعتصامی
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۳۶۰ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ پروین اعتصامی
رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) از رجال نامی و نویسندگان و مترجمان مشهور اواخر دورهٔ قاجار بود. در کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت. وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است. وی در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
آثار پروین اعتصامی
شعرهای پروین اعتصامی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲ — کار مده نفس تبه کار را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳ — رهاییت باید، رها کن جهان را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷ — آهوی روزگار نه آهوست، اژدر است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵ — ای کنده سیل فتنه ز بنیادت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴ — یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸ — ای عجب! این راه نه راه خداست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱ — ای دل عبث مخور غم دنیا را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶ — ای دل، فلک سفله کجمدار است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ — عاقل از کار بزرگی طلبید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ — دل اگر توشه و توانی داشت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ — اگرچه در ره هستی هزار دشواریست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ — شالودهٔ کاخ جهان بر آبست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ — ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹ — گویند عارفان هنر و علم کیمیاست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ — آنکس که چو سیمرغ بی نشان است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ — فلک، ای دوست، ز بس بی‌حد و بی‌مر گردد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ — دانی که را سزد صفت پاکی:
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ — سر و عقل گر خدمت جان کنند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ — سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ — هفته‌ها کردیم ماه و سالها کردیم پار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ — ای دوست، دزد حاجب و دربان نمی‌شود
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ — کارها بود در این کارگه اخضر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ — ای سیه مار جهان را شده افسونگر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ — ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانش