شمارهٔ ۲۱۰ امیر پازواری
ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه
منی آدمی بیمه، دَنی دَئیمه
اونْ دارْ که بلندترْ بیه، سرنیشبیمه
اَنّه بسر و سمه که کور ککّی بئیمه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شباویز (کوکو) می‌گوید: من فرزند آدمی هستم / من نیز آدمی بودم و در دنیا می‌زیستم هر آن درخت که بلندتر بود، بر نوکش می‌نشستم / آن‌قدر نالیدم که شباویز کور شدم