دوبیتیها — دیوان اشعار امیر پازواری
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۲ — سَرْ زَرّینْ کِلٰا دٰارْنِهْ مِهْ سُورِهْ بٰالٰا
- شمارهٔ ۱ — سی وٰارْ بِهْ بِلِنْدیمِهْ، سی وٰارْ بِهْ کُوتٰا
- شمارهٔ ۳ — مِنْ بَمِرْدِهْ رُوزْ خٰاکْ رِهْ سَرْ پٰا شِسْتیمٰا
- شمارهٔ ۶ — واهْ کاکِلْ مشکین به گردِ عِذارکِت
- شمارهٔ ۴ — صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا
- شمارهٔ ۵ — مِثْلِ مَسًهْ گُوکی دٰایِمْ چٰاقِهْ کیجٰا
- شمارهٔ ۷ — دُومِهْ دِچِشْمُونِ تِهْ، ابرو هِلالْ کِتْ
- شمارهٔ ۸ — زَنْگی دیمه گرد گله باغ بزو تخت
- شمارهٔ ۱۳ — گِلِ من بنه روز دکاشتمه شه دست
- شمارهٔ ۱۲ — اَمیرْ گِنِهْ تِهْ عِشْقْ هَکِرْدِهْ مِرِهْ مَسْتْ
- شمارهٔ ۱۴ — دٰارْمِهْ دِشِشِ مِهْرْرِهْ مَشْتْ
- شمارهٔ ۱۶ — اَمْروُزْ بَدیمِهْ سَرْ دَکِرْدْ چٰادِرِ عاٰجْ
- شمارهٔ ۱۵ — تِهْ مِهْرْوَرْزِمًهْ، تا اُسْتِخُونْ بَوّوِهْ خِشْتْ
- شمارهٔ ۱۰ — مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِسْمِهْ هِوایِ شِهْ دوُسْتْ
- شمارهٔ ۱۱ — اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ
- شمارهٔ ۹ — مشکی به ته دوش کلا بزوئه چی سخت
- شمارهٔ ۱۷ — بِلْبِلْ صِفِتْ بَدیمهً هِواٰی تِهْ رُخْ
- شمارهٔ ۱۸ — شیرینْ خَنْدِهْ تٰا لَعْلْ رِهْ عَقیقْ جِدٰا کِرْدْ
- شمارهٔ ۲۱ — اَمیرْ گِنِهْ دَسْتِ فَلِکْ دٰاد وُ بی‌داد
- شمارهٔ ۲۰ — مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ
- شمارهٔ ۱۹ — نٰابَتُوّ مِهْ کِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرْزی نُو کِرْدْ
- شمارهٔ ۲۴ — اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!
- شمارهٔ ۲۲ — اَمیرْگِنِهْ کِهْ تِهْ چِشْ نَرْگِسِهْ یٰا جٰادْ؟
- شمارهٔ ۲۳ — بَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ اَمِهْ دَرْجا کِرْدْ
- شمارهٔ ۲۵ — اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!
- شمارهٔ ۲۶ — بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْ‌سَرْ؟
- شمارهٔ ۲۷ — اَمیر گِنِهْ: مِهْ دُورْ بَرِ سییِهْ آخِرْ
- شمارهٔ ۲۸ — اَمیرْ گِنِهْ اُونْطُورْ بِهْ تُو دٰارْمِهْ آزیز
- شمارهٔ ۳۰ — اَمیرْ گِنِهْ: دٰادْ بِهْ دَسِّ بی بِقٰا یٰارْ
- شمارهٔ ۳۲ — قالی سرنِشینْ (سر نیشتی) کُوبِ تِری‌رِهْ یاد دارْ!
- شمارهٔ ۲۹ — مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ داٰرْمِهْ، تُویی مِرِهْ داٰرْ
- شمارهٔ ۳۱ — پَئیزْ پَجِنی، ویهارِهْ مٰاهْ رهْ یاد دارْ
- شمارهٔ ۳۴ — گُوهرْ گِلِهْ دیمْ، مِهْ گِلِهْ دیمِهْ گُوهِرْ!
- شمارهٔ ۳۵ — غَلْیُون خارْهَکِنْ گُوهِر به مثلِ شَکِرْ
- شمارهٔ ۳۷ — امیر گِنِهْ: مِهْ دِلْ‌رِهْ بَوِردی، بازآرْ
- شمارهٔ ۳۶ — شومّه مَحْشِرْ روزْ به درگاهِ دادارْ
- شمارهٔ ۳۸ — شاه‌زادِه سَلومُ و صَد سَلومُ و دیدارْ
- شمارهٔ ۴۰ — اَمیرْ گِنِهْ: سی چینْ بِهْ کِلٰالِه‌یِ سَرْ
- شمارهٔ ۳۹ — شاهُونْشاهِهْ که نیشْتِ بیِهْ حَوضِ کوثرْ
- شمارهٔ ۳۳ — نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ
- شمارهٔ ۴۵ — امیر گنه: مه تنْ‌رِهْ تِفاکَشی کَسْ
- شمارهٔ ۴۶ — امیرْ گنه: هر کسْ عَقْلْ دارنه هَدیوَسْ
- شمارهٔ ۴۴ — سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ
- شمارهٔ ۴۷ — اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ!
- شمارهٔ ۴۸ — هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ
- شمارهٔ ۴۱ — هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ
- شمارهٔ ۴۲ — چنگیزْ شاهْ تنه چنگ ره ساز هاکِنِهْ سازْ
- شمارهٔ ۴۳ — گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ
- شمارهٔ ۵۲ — نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ
- شمارهٔ ۵۳ — سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ
- شمارهٔ ۵۱ — مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ
- شمارهٔ ۵۵ — مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْ
- شمارهٔ ۴۹ — امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ
- شمارهٔ ۵۴ — «چلو»، خِشِهْ که هَر دمْ دئیرهْ وارشْ
- شمارهٔ ۵۰ — پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ
- شمارهٔ ۵۶ — امیر گِنِهْ:ای گُوهِرْ، منه پَری‌وَشْ
- شمارهٔ ۵۹ — اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ
- شمارهٔ ۵۷ — بساته تِرِه اُونطورْ که وِسّه صانِعْ
- شمارهٔ ۵۸ — امیر گِنِهْ:ای دوُنِ زبونِ طامِعْ!
- شمارهٔ ۶۴ — گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْ
- شمارهٔ ۶۲ — امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ
- شمارهٔ ۶۰ — سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
- شمارهٔ ۶۱ — سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
- شمارهٔ ۶۳ — سه تا چینّه کا داشتْمه خجیروُ خارکْ
- شمارهٔ ۶۵ — امیر گنه: مه دِلْ‌رِهْ بئیتهْ ته واکْ
- شمارهٔ ۶۶ — وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟
- شمارهٔ ۶۷ — بالا خدنگْ،ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ
- شمارهٔ ۶۸ — نماشْترْ سَرا که خُور دِگاردنهْ رنگْ
- شمارهٔ ۷۰ — فلکْ بَگرْسَهْ خنهْ هَکردهْ پامالْ
- شمارهٔ ۷۱ — تو نَسلِ اُونشاهی بغضْ نداشته شه دلْ
- شمارهٔ ۶۹ — اَطْلَسْ دپوشی دامنْ وِشا، کَمرْ تنگ
- شمارهٔ ۷۲ — اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ
- شمارهٔ ۷۴ — یا علی گمّهْ سُو دَکفهْ منه دلْ
- شمارهٔ ۷۵ — امیر گته: یک‌باری جُوون بَووئمْ
- شمارهٔ ۷۶ — رُخصتْ هاده که من ته قربونْ بَئوئمْ
- شمارهٔ ۷۷ — اسیرِ زلفِ عَنبرْاَفشونْ بئوئمْ
- شمارهٔ ۷۹ — مه دلْ همه خانهْ ته قربونْ بَووئمْ،
- شمارهٔ ۸۰ — سوداییِ لَعلِ بَدخْشون بَووئمْ
- شمارهٔ ۷۸ — آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ
- شمارهٔ ۷۳ — امیر گنه: مه وَرْ نوویهار، بیّیه لیْلْ
- شمارهٔ ۸۲ — اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ
- شمارهٔ ۸۱ — دَسْتِ ته کافِرْ، نامُسَلْمونْ بَوُوئمْ
- شمارهٔ ۸۳ — بییَمِّهْ تنه باغِ گِلْ‌رِهْ بَچینمْ
- شمارهٔ ۸۴ — امیر گته: ماه دَه وُ چاره ته دیمْ
- شمارهٔ ۸۶ — هر سِوا که خوؤ در بییِهْ ما ته، ته دیمْ
- شمارهٔ ۸۷ — عشقْ اونْ عشقه که رُسوا مَجی به عالِمْ
- شمارهٔ ۸۵ — یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِه من به ته کومْ،
- شمارهٔ ۸۸ — حمّوم شونی دُوستْ، مره هَم بَوْ بییارِمْ
- شمارهٔ ۹۰ — عهد بَکِرْدِمِهْ ته لُو شه بِنْ گُوم نَیِرِمْ
- شمارهٔ ۹۳ — من ته وَرْ عالمْ درد وُ واکْ بَچینِّمْ
- شمارهٔ ۹۴ — امیر گنه: عاشقمه ته از زر و سیم
- شمارهٔ ۹۵ — نماشونه سر ویشهْ بَئیهْ روشِنْ
- شمارهٔ ۹۶ — میراث منه مهر و بفا وَرزییِنْ
- شمارهٔ ۹۱ — دِلْ که با وِصالْ خو بکرد بُو اَندی تُومْ
- شمارهٔ ۸۹ — عهدْ بکِرْدِمِهْ بی تُو نَرْگِسْ نکارِمْ،
- شمارهٔ ۹۲ — تو شاهْ مُرتضایی، مرتضانه ته نُوْمْ
- شمارهٔ ۹۸ — خِتا و خُتَنْ، تا هندوستان پائینْ
- شمارهٔ ۹۷ — اُونْ صورتگِرونْ که صورتهٰا کَشیینْ
- شمارهٔ ۱۰۰ — من عاشِقِ اونْ زِلْفِمه، که خَمْ دارنه یارونْ!
- شمارهٔ ۱۰۲ — مسافر راه کربلا مه یارون!
- شمارهٔ ۹۹ — امیر گنه: چی کالهْ رَحْمْ دارمه یارونْ!
- شمارهٔ ۱۰۱ — امیر گنه: ذاتِ بِلْبِلْ دارمه یارونْ!
- شمارهٔ ۱۰۳ — امروزْ چَنْ روزهْ یاررِهْ ندیمه یارون!
- شمارهٔ ۱۰۴ — بَخِرْ گَرْدِ راهُ و نَخِرْ نامردِ نون
- شمارهٔ ۱۰۵ — امیر گنه: اینْ سَرْکه سَر پُوشِهْ یارون!
- شمارهٔ ۱۰۶ — امیر گنه: دینِ عربْ دارمه یارون!
- شمارهٔ ۱۰۷ — ته دِگیسُوونْ مشکِ پتییه یارون!
- شمارهٔ ۱۰۸ — چه فتْنوئه ته چشْ که نَشومَه خو من
- شمارهٔ ۱۱۰ — دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)
- شمارهٔ ۱۱۱ — مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ
- شمارهٔ ۱۰۹ — وَرفِ گُله ره دیمه که لارْ ره وارن
- شمارهٔ ۱۱۲ — قافْ، قَندهْ تنه لُو به هدیه دپاتنْ
- شمارهٔ ۱۱۵ — ناتُومه ته مهره‌ورزی ره دلْ هَئیتنْ
- شمارهٔ ۱۱۴ — ای ماهرخِ سروقدِ سیمین تَنْ!
- شمارهٔ ۱۱۸ — امیر گنه: ته غمزه مرهْ مَصٰافنْ
- شمارهٔ ۱۱۶ — تیر بزه مرهْ کُومْ نییه نُومه گیتنْ
- شمارهٔ ۱۱۹ — امیر گنه:ای کافِرِ بی بفٰافنْ
- شمارهٔ ۱۲۰ — مه حاصله ته غمْ خردن و اندوتن
- شمارهٔ ۱۱۷ — ای لارِ کوهْ نیشتمهْ یارِ دَر بییِنْ
- شمارهٔ ۱۱۳ — مه دوستْ به سُرعَتتْ، اسبِ بدوُرهْ موننْ
- شمارهٔ ۱۲۶ — خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!
- شمارهٔ ۱۲۴ — امیر گنه: اون یار ره نشینه داشتن
- شمارهٔ ۱۲۸ — تهْ صَیدی وُ مِجِمه وَلٰا وَلٰا منْ
- شمارهٔ ۱۲۷ — سکندر کو؟ دارا کوئه؟ کوئه بیجن؟
- شمارهٔ ۱۲۱ — امیر گنه: تا مهرهْ‌ورزی آموتن
- شمارهٔ ۱۲۲ — شایستهْ مره ته قدمِ گَرْدْ بیینْ
- شمارهٔ ۱۲۳ — امیر گنه: بی یار به دنی دویین
- شمارهٔ ۱۲۵ — اون روز که بلقیس آخرت در شیینْ
- شمارهٔ ۱۳۴ — اشون باختمه، خود دیمه دَیْ بیامو
- شمارهٔ ۱۳۲ — امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو
- شمارهٔ ۱۳۵ — امیر گنه: تا که فلک ره سرها بو،
- شمارهٔ ۱۲۹ — به بازی نردْ دوست دلْ بیته آیین
- شمارهٔ ۱۳۶ — امیر گنه: اون ره نظرِ خدا بو
- شمارهٔ ۱۳۰ — اندی خشه روز هوا بییمو بارون
- شمارهٔ ۱۳۳ — یگرنگِه دوستِ مهرورزی گریه می‌بو
- شمارهٔ ۱۳۱ — آهو دیمه چرسّه لار بیابون
- شمارهٔ ۱۴۱ — گر دوست شه دست ره ته سر بما لنّی بو
- شمارهٔ ۱۴۰ — ته روشن چلا سوکنّه سون نیر بو!
- شمارهٔ ۱۴۳ — تو خجیرۀ دوستی و خجیره ته خو
- شمارهٔ ۱۴۲ — دَر رَزْمْاَرْ رُستمْ ته برگه پُوش کشیبّو
- شمارهٔ ۱۴۴ — نما شترِ سَرْ دَیْمِهْ پلِ میون رو
- شمارهٔ ۱۳۷ — دَکْتمهْ تنه درو نَنْوازنّی تو
- شمارهٔ ۱۳۸ — شه‌زاده، تره ایزد ذاتْ باتْ بو!
- شمارهٔ ۱۳۹ — قَراشِل تره دایمْ به سونِ باد بو!
- شمارهٔ ۱۴۷ — چِلُویی دوسْ مه، هر دم چِلُو دَری تو
- شمارهٔ ۱۵۱ — خجیره کیجا، هیٰا هیٰا شُومّی کو
- شمارهٔ ۱۴۸ — سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو
- شمارهٔ ۱۵۰ — سه چیز به دَنی، دِلهاره آوره سُو
- شمارهٔ ۱۵۲ — امیر گنه: دشت پازوار خجیره
- شمارهٔ ۱۴۵ — هِزاروُ یِشکْ اِسْمْ اوّلْ دنیا بیامُو
- شمارهٔ ۱۴۶ — چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو
- شمارهٔ ۱۴۹ — آدم واش نییه، سر درآوره کو
- شمارهٔ ۱۵۷ — بلبل میچکا، نرو مره غم دارنه
- شمارهٔ ۱۵۹ — امیر کلای او، بوینین چه چایی دارنه
- شمارهٔ ۱۶۰ — امیر بوته که ماه ره غبار بئیته
- شمارهٔ ۱۵۶ — اَنِّه دارِ واش هِدامِه شِه گیلا رِه
- شمارهٔ ۱۵۴ — دریوی کنار (دله) بدیمه یک ستاره
- شمارهٔ ۱۵۵ — ندومه که چل بهتره یا چلیجه
- شمارهٔ ۱۵۳ — امیر گنه که دشت گیرمه پازواره
- شمارهٔ ۱۵۸ — یارون بوینین پیر زناچه مونه دارنه
- شمارهٔ ۱۶۵ — اُونجه که بئوتی هِرسْ، من بپامهْ
- شمارهٔ ۱۶۶ — دٰارِ بلندْی اسّامه منْ به لُوشه
- شمارهٔ ۱۶۷ — ونهْ سر جُور بُورمْ، مرْ حال دَنیهْ
- شمارهٔ ۱۶۲ — بلنده نفارْ نیشتمه ایروونه
- شمارهٔ ۱۶۸ — خجیره کیجا وعده نده که امّه
- شمارهٔ ۱۶۱ — امیر کلا اتا (یتّا) نفته روش بدیمه
- شمارهٔ ۱۶۴ — امیر گنه: این کُوهْنه دنی ره کُورمهْ؟
- شمارهٔ ۱۶۳ — خجیره کیجا، من ته ادایِ میرمه
- شمارهٔ ۱۶۹ — امروز چن روزه، دوسّ گمون ندارمه
- شمارهٔ ۱۷۰ — شش درم دونه، وه کتراره کورنه؟
- شمارهٔ ۱۷۱ — کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِهْ
- شمارهٔ ۱۷۲ — نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ
- شمارهٔ ۱۷۴ — نما شترسرا، وِرْگ دکته صحراره
- شمارهٔ ۱۷۳ — اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزه
- شمارهٔ ۱۷۵ — الهی تنه رو بکشه شماله
- شمارهٔ ۱۷۶ — دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنه
- شمارهٔ ۱۷۸ — ته عشقه که عالم‌ره هکرده آگاه
- شمارهٔ ۱۷۹ — امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، ته
- شمارهٔ ۱۸۰ — تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْ
- شمارهٔ ۱۸۱ — ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه داره
- شمارهٔ ۱۸۳ — سربازمّه ته عشق، هرچی بونه بووئه
- شمارهٔ ۱۷۷ — امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره
- شمارهٔ ۱۸۴ — یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّه
- شمارهٔ ۱۸۲ — سی داغ به منه دل دره ته ابرویه
- شمارهٔ ۱۸۷ — ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه!
- شمارهٔ ۱۹۰ — سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه
- شمارهٔ ۱۸۸ — خنده خنده با من هکرده حکاته
- شمارهٔ ۱۸۹ — امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ
- شمارهٔ ۱۹۱ — ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه
- شمارهٔ ۱۹۲ — بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره
- شمارهٔ ۱۸۵ — ونوشه که در بموئه نوویهاره
- شمارهٔ ۱۸۶ — کوک ره بدیمه، سروسّه جویباره
- شمارهٔ ۱۹۶ — آیینه به ته روئه، زلالْ نمنه
- شمارهٔ ۱۹۵ — من قلندروار شومّه سر دروازه
- شمارهٔ ۱۹۴ — سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه
- شمارهٔ ۱۹۸ — موسیٰ کوهِ طورْ بهشْته شه عصارهْ
- شمارهٔ ۱۹۹ — شاهونشاهه که وه همه سان نمنه
- شمارهٔ ۱۹۳ — امروز سر راه بدیمه یک درْدونه
- شمارهٔ ۲۰۰ — دریویِ میونْ بدیمه یک ستاره
- شمارهٔ ۱۹۷ — بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه
- شمارهٔ ۲۰۵ — دماوند کوه، سامون لاریجونه
- شمارهٔ ۲۰۴ — محمّد ره خدا چنّه جوون بساته
- شمارهٔ ۲۰۶ — دل رهْ گمّه که، غمْ نخرْ چاره نیه
- شمارهٔ ۲۰۸ — بونّه (ُبُوردمه) غریبی، غریبی چنده زئینه
- شمارهٔ ۲۰۷ — اول بسم‌الله گمّه نوم (اسم) خداره
- شمارهٔ ۲۰۱ — امیر گنه: گشت «لیته کُوه» خجیره
- شمارهٔ ۲۰۲ — واجب‌الوجودِ عَلَم الاسمامه
- شمارهٔ ۲۰۳ — امیر گنه: گشت کرْدمهْ تمومِ کوه ره
- شمارهٔ ۲۱۰ — ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه
- شمارهٔ ۲۰۹ — صد ساله که من در این دنی دئیمه
- شمارهٔ ۲۱۱ — آهو نیمه که کَتمْ بچینم (بَئیرم) داره
- شمارهٔ ۲۱۴ — نَدوّمه که این قالبْ بساتن چیه؟
- شمارهٔ ۲۱۲ — کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟
- شمارهٔ ۲۱۳ — دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه
- شمارهٔ ۲۱۵ — ملّا دره که دایِم با نمازه
- شمارهٔ ۲۱۶ — دیشو باختمه، خودیمه ته چشمون‌ره
- شمارهٔ ۲۱۷ — کیجا، ته ریکا، کیجا تنی ریکامه
- شمارهٔ ۲۱۸ — گلْ ونهْ مره، بو کنهْته پَنّونه
- شمارهٔ ۲۱۹ — سه دنی مرهْ، لاپه نده، مشت هاده
- شمارهٔ ۲۲۲ — امیر گنه که، خنهْ باتْمه اُونهْ
- شمارهٔ ۲۲۰ — یا علی، گمّه بلندهْ ته آوازه
- شمارهٔ ۲۲۳ — گوهر گلهْ دیمْ بنّه ته هماسّه لوئه
- شمارهٔ ۲۲۱ — خجیره کیجا، ته جمه نارنجیه
- شمارهٔ ۲۲۴ — کَرهْ سنگهْ دَشتْ، چشمه دَرْ بیمُو لارهْ
- شمارهٔ ۲۲۵ — ته واسرّه که زردُو ضعیف و زارْمهْ
- شمارهٔ ۲۲۶ — ستاره بلنْ بلنْ تری ستارهْ
- شمارهٔ ۲۲۸ — شاهو نشاهه که اشرف ره جا بساته
- شمارهٔ ۲۲۹ — امیر گنه: سِرْ دیمه سَیرِ بهاره
- شمارهٔ ۲۳۰ — مه ورْدهْ علی، نالمّه شه آقاره
- شمارهٔ ۲۳۱ — تعریفْ کمّه چَنْ چیزره چنون خجیره
- شمارهٔ ۲۲۷ — امروزْ چَنْ روزهْ، مه بلبلْ نادیاره
- شمارهٔ ۲۳۲ — امیر گنه: گشتِ بدنْ جای حُوره
- شمارهٔ ۲۳۶ — امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره
- شمارهٔ ۲۳۷ — منهْ دلْ‌ره تو دارْنی که یادتْ نییهْ
- شمارهٔ ۲۳۸ — هر جا که دلْ آشوبه وُ دادْرَس ْ (دست‌رس) نییهْ
- شمارهٔ ۲۳۹ — امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته
- شمارهٔ ۲۴۰ — امیر گنه: یار دارمه که پری‌ذاته
- شمارهٔ ۲۳۳ — سلومْ هدامه شه دُوستِ پری‌روره
- شمارهٔ ۲۳۵ — مَرْدمْ گَشتِ لارْ شُوئنْ (شونن) منْ لارْ بمُوره
- شمارهٔ ۲۳۴ — قروُون شاهِ دُلدُلْ سوار که زَرّین طوره
- شمارهٔ ۲۴۴ — کمینْ شُوئه که جَورْ نَکشیمْ اما ته؟
- شمارهٔ ۲۴۶ — زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰاره
- شمارهٔ ۲۴۵ — هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون ته
- شمارهٔ ۲۴۲ — ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساته
- شمارهٔ ۲۴۸ — خراکْ نَپرْسنی وُ مه حٰالِ زٰارهْ
- شمارهٔ ۲۴۷ — امیر گنه: بَسُوتمهْ چه سُوته دٰارهْ
- شمارهٔ ۲۴۳ — ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساته
- شمارهٔ ۲۴۱ — ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساته
- شمارهٔ ۲۵۰ — زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیره
- شمارهٔ ۲۵۳ — دیروزْ بَشیمهْ دوستِ دریچه وابی
- شمارهٔ ۲۵۶ — سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی
- شمارهٔ ۲۴۹ — تَرْسمهْ بنایِ اَجْلْ ره دیاره
- شمارهٔ ۲۵۴ — ته دولت و ته سعادتِ صراحی
- شمارهٔ ۲۵۵ — تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد دایی
- شمارهٔ ۲۵۲ — یاری نَکردی، جُزْ ره مه جٰا چه گیتی؟
- شمارهٔ ۲۵۱ — منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیره
- شمارهٔ ۲۶۱ — شاهْ نیشته، شرابْ خرْنه به جامِ شاهی
- شمارهٔ ۲۶۲ — سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتی
- شمارهٔ ۲۶۴ — دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بویی
- شمارهٔ ۲۶۳ — چَنّه هامجِمْ ته سره‌یِ دیاری
- شمارهٔ ۲۵۷ — امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری
- شمارهٔ ۲۶۰ — سی داغْ به منه دلْ دَره ته ابرویی
- شمارهٔ ۲۵۹ — کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلویی
- شمارهٔ ۲۵۸ — دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی
- شمارهٔ ۲۶۶ — اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی
- شمارهٔ ۲۶۵ — زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بویی
- شمارهٔ ۲۶۷ — یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی
- شمارهٔ ۲۶۹ — هرگز سخنِ کَسْ به کَسْ یار نُوویی
- شمارهٔ ۲۶۸ — امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی
- شمارهٔ ۲۷۰ — انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبی
- شمارهٔ ۲۷۱ — دْسیُو سوارْ دیمه کنارِ رویی
- شمارهٔ ۲۷۲ — ویهارْ دَرْآمو، می‌نسیم دَرْآیی
- شمارهٔ ۲۷۳ — اَرْ تَختِ سُلَیْمُونْ به منْ هادنْ جایی،
- شمارهٔ ۲۷۴ — گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری
- شمارهٔ ۲۷۶ — ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی
- شمارهٔ ۲۷۵ — خوبون و خجیرونْ دیمه بیشماری
- شمارهٔ ۲۷۷ — امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی
- شمارهٔ ۲۷۹ — بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشی
- شمارهٔ ۲۷۸ — ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟
- شمارهٔ ۲۸۰ — مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی
- شمارهٔ ۲۸۴ — حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
- شمارهٔ ۲۸۶ — سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتی
- شمارهٔ ۲۸۷ — یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی
- شمارهٔ ۲۸۲ — تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی
- شمارهٔ ۲۸۱ — امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستی
- شمارهٔ ۲۸۸ — اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
- شمارهٔ ۲۸۳ — امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی
- شمارهٔ ۲۸۵ — خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی
- شمارهٔ ۲۸۹ — امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!
- شمارهٔ ۲۹۱ — چکنْ چکنْ چیرهْ عَرقْ یا گلُویی؟
- شمارهٔ ۲۹۲ — امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی
- شمارهٔ ۲۹۳ — زنگی دیمه که سرچشمه‌ی حیات بویی
- شمارهٔ ۲۹۴ — امیر گنه: که تو خجیرونِ شاهی
- شمارهٔ ۲۹۵ — نَدوُمّه منی قالب بساتنْ چی بی؟
- شمارهٔ ۲۹۰ — پشمالی وشکومه ته شروبره مایی