شمارهٔ ۲۱۲ امیر پازواری
کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟
بس دل بورده، ته چشمِ جادوونه
مشکین کمندره، چون بکشی به شونه
به هر میه خال، دُر چکه دونه دونه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
به کجا می‌روی‌ای نشانه (نمونه)ی گل سرخ من / چشم جادوگر تو، بسی دل ربوده است کمند زلف را چون شانه بکشی / از هر تار موی دانه دانه دُر می‌چکد