شمارهٔ ۲۱۶ امیر پازواری
دیشو باختمه، خودیمه ته چشمون‌ره
خوی دله من، خش دامه ته لبون‌ره
ته ململه بال، مشت‌ها کردی مرجون ره
عاشق منْمهْ که گور ورمه ته ارمون ره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دوش خوابیدم و در خواب چشمان تو را می‌دیدم / در میان خواب، لبان تو را بوسه می‌زدم تو دست لطیف خویش را با یاره‌ی مرجان انباشته بودی / عاشق منم که آرزوی تو را به گور می‌برم