شمارهٔ ۲۱۸ امیر پازواری
گلْ ونهْ مره، بو کنهْته پَنّونه
سه ونه مره، گاز بزه ته دَنّونه
جنافه خشِ مال دَرهْ، مه دَندوُنه
این ره هاکن ته، مه یادگار بمونه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
گلی مرا بایسته است (میخواهم) که بوی پستان تو را داشته باشد / سیبی مرا بایسته است (میخواهم) که گاز زدهی دندان تو باشد اثر دندان من، در زنخ تو نمایان است / کاری بکن که نشان از من به یادگار بماند