شمارهٔ ۲۷۰ امیر پازواری
انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبی
بالا بَیْنهْ دُوسْتْ سِیُو زنجیرِ مُویی
شه جانْ رهْ فدا کمّهْ اُونْ ماهِ نُویی
دْخشْ تما دارْ مهْ وینه «نا» نَوُویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای شکوفه‌ی آلوچه، ان‌شاءالله درد تو را نبینم / دوستم زنجیر را بالا گرفته است جان را فدای تو‌ای ماه نو می‌کنم / تمنّای دو … دارم، بایستی «نه» نگویی