شمارهٔ ۸۳ امیر پازواری
بییَمِّهْ تنه باغِ گِلْ‌رِهْ بَچینمْ
بییمِّهْ تنه چَلْ پِلِّهْ‌رِهْ دَچینِمْ
بییمِّهْ تنه باریکْ مییُونْ کَشْ هیرِمْ
بییَمّهْ تنه دَرْ دَکِفِمْ بَمیرِمْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
آمدم گل باغ تو را بچینم / آمدم پله‌های چرخ ریسه‌ی تو را روی هم بچینم آمدم میان باریک تو را در آغوش کشم / آمدم در آستانه‌ی تو بیفتم و بمیرم