شمارهٔ ۱ امیر پازواری
شیرْرِهْ دیمِهْ آتِشْ وَشِنْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ
زِلْفْرِهْ دیمِهْ بِهْ آتِشِ دیمْ گِذٰارْ کِرْدْ
خُورْدیمِهْ، خُفّٰاشْ دیمِهْ بِهَمْ کِنٰارْ کِرْدْ
بِلْبِلْ دیمِهْ بِهْ شٰاخْ زِمِسْتُونْ ویهٰارْ کِرْدْ
هَرْ سٰالْ دِ ویهٰارْ دیمِهْ، یِکی گِذٰارْ کِرْدْ
هَرْ مٰاهْ دِ هِلٰالْ دیمِهْ یِکی مِدٰارْ کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شیر را دیدم آتش افشان (دمان) که گاو را شکار کرد / و زلف را دیدم که به آتش رخسار، جای گزید خورشید و خفاش را دیدم که با هم به کنار آمدند / بلبل را میدیدم که به شاخ گل، زمستان را چون بهار بهسر میبرد هر سال دو بهار را میدیدم که همگون میگذشت / هر ماه دو هلال را میدیدم که یگانه میگردیدند.