نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱ امیر پازواری

امیر پازواری / سه‌بیتی‌ها

شیرْرِهْ دیمِهْ آتِشْ وَشِنْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ

زِلْفْ‌رِهْ دیمِهْ بِهْ آتِشِ دیمْ گِذٰارْ کِرْدْ

خُورْدیمِهْ، خُفّٰاشْ دیمِهْ بِهَمْ کِنٰارْ کِرْدْ

بِلْبِلْ دیمِهْ بِهْ شٰاخْ زِمِسْتُونْ ویهٰارْ کِرْدْ

هَرْ سٰالْ دِ ویهٰارْ دیمِهْ، یِکی گِذٰارْ کِرْدْ

هَرْ مٰاهْ دِ هِلٰالْ دیمِهْ یِکی مِدٰارْ کِرْدْ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شیر را دیدم آتش افشان (دمان) که گاو را شکار کرد / و زلف را دیدم که به آتش رخسار، جای گزید خورشید و خفاش را دیدم که با هم به کنار آمدند / بلبل را می‌دیدم که به شاخ گل، زمستان را چون بهار به‌سر می‌برد هر سال دو بهار را می‌دیدم که همگون می‌گذشت / هر ماه دو هلال را می‌دیدم که یگانه می‌گردیدند.