شمارهٔ ۱۵۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: یار من، سخت دارای بی‌کم و کاستی است / خودش خوروش و جا و مکانش نورانی است امروز ماه نو خود را نوازش دادم / که بر روی چهره‌ی عاج‌گون خود موها را فروهشته بود من آن خورشیدروی ماه نو را جا گذاشتم / آن آیینه‌روی و نور دو چشمانم را کسی باید که پیام مرا به او برساند و بگوید که: / «من موی خود را برای تو چون نقره سپید کرده‌ام»