شمارهٔ ۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دسته‌ی گل، لب غنچه‌گون را از هم گشود / عقیق یمانی همان است که از هم گشود یاران! ببینید که فلک کژرفتار چه کارها کرد / این دُرِّ مکانی را از کان جدا کرد شاه حبشه که کشور چین را مأوا و میهن برگزیده بود / ملک عراقین را مسخّر کرده، به کشور ختا روی آورد با اشاره به لبش، ادای بوسه کرد (دین خود را پرداخت) / و ادای (وصول) این دو بوسه، درد مرا درمان کرد. تابش خورشید چهره‌ی تو، مرا کم‌رنگ و بی‌نور کرد / یا روی ماه چهارده شبه را تیره و بی‌صفا کرده است