شمارهٔ ۲ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ: مِنْ فِکْروُ خیٰالِمِهْ اینْ دَرْدْ
مِرِهْ کِهْ دِشِشْ ویسِّهْ، یکی نیٰاوَرْدْ
مِهْ زَرْدی زَرْدیجُوئِهْ، بَلْکِهْ اَفْزوُنْ زَرْدْ
مِنْ گَرْدْتِرینْ گَرْدِمِهْ، تِنِهْ لینگِ گَرْدْ
بَتِرْکِسِّهْ دِلْ دٰارْمِهْ، تِنِهْ عِشْقِ دَرْدْ
دِلْ کِهْ دَرْدْ کِنِّهْ، وٰاضِحْ بُونِهْ (اَزْ) رُویِ زَرْدْ
مِهْ دیمْ شَنْبِلیِهْ، گَرْ نَوّوِهْ عِشْقِ دَرْدْ
لٰا وَاللّهْ کِهْ مِهْ گُونِهْ چِنینْ بَوّوِهْ زَرْدْ
فَلِکْ اَفْسُونْ گِرِهْ، هٰا کِرْدْ مِهْ دَمْ‌رِهْ سَرْدْ
اِنْشٰالّٰا فَلِکْ زَمینْ بَخِرْدْ، بَوّوِهْ گَرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: من در اندیشه‌ی این درد هستم / مرا که نیازمند و شایسته‌ی دو شش بودم، یکی روی نیاورد زردی من مانند زردچوبه، بلکه از آن هم افزون‌تر است / من گردترین گردم، گرد پای تو هستم دلی پاره پاره از درد عشق تو دارم / دلی که درد دارد، از رخساره‌ی زرد مشخص می‌شود گونه‌ی من مانند شنبلید است، اگر درد عشق نباشد / به خدا، که گونه‌ی من این‌گونه زرد نمی‌شود فلک افسون‌گر است که دم گرم مرا سرد کرد / ان‌شاء‌اللّه فلک زمین بخورد و تبدیل به گرد شود